giga

پنج سروده‌ی چاپ نشده از ه. ا. سایه

2011-09-07T23:06:00.000+04:30

گفت عالم همه در بندگی شیطان‌اند گفتم ای زاهدِ خودبین به زیانِ تو که نیست

آمد بهار و از میان ما گذشت و رفت

گل داشت،

چیدندش!

پنج سروده‌ای که دفتر بخارا (ش 82، مرداد-شهریور 1390) آن را به چاپ رسانده است.

دانلود پنج سروده PDF

تشنج پوست و سنگ و سار و سنگسار و دار و خارش کپک در لاله‌های گوش: نصیب نسلی که خیلی دیر رسیده است / محمد مختاری از شعر و شاعری می‌گوید

2011-08-19T20:37:00.000+04:30

محمد مختاری از شعر شاعری می‌گوید و سروده‌ی بی‌خوابی خویش را می‌خواند. نویسنده، سراینده، پژوهشگر، آزادی‌خواه و مترجمی که در قتل‌های زنجیره‌ای کشته شد . روانش شاد و جایش سبز

کتاب‌هایی که بازمی‌شوند و دست‌هایی که بسته می‌شوند

پرسش: شعر، کارکرد، و هدف غایی آن چیست؟ شاعر چیست و وظیفه‌اش کدام است؟

محمدمختاری: شعر یک نوع آرمان‌شهر است که در زبان و در اکنون تحقق پیدا می‌کند، چون که کیفیتی از تازگی و نویی است، بخصوص در موقعیت امروز که به طور وسیعی و به‌طرز شدیدی دچار روزمرگی است.
شاعر کسی است که به‌رغم واقعیت‌های نابسامان، به‌رغم مشکلات و دردها و رنج‌ها و حتا فجایع و روزمرگی‌ها، هوشمندانه در پی ساختن و نوکردن هم‌اکنون است.

کار شاعر نه لمیدنِ بر گذشته است و نه تسلیم به روزمرگی، و نه رشک بردن به آینده، بلکه می‌خواهد هم‌اکنون را از کیفیتی سرشار کند که می‌توانست داشته باشد.

شاعر از آنچه که غایب است چیزی رشک‌انگیز درست نمی‌کند و به آنچه هست هم تن درنمی‌دهد و از آنچه بوده نیز فاصله می‌گیرد. به‌این‌ترتیب شعر گشایشِ یک افق است، یک طرز نگاه است که این طرز نگاه – این جهان دیگری را طرح کردن- طبعن معطوف به تنوع و کثرت است. درنتیجه با موقعیت‌ها، با مبانی‌ای که بخواهند آدم را، زبان را، زندگی را محدود بکنند، یا به متحدالشکلی/همنواختی تقلیل بدهند درمی‌افتد. به همین دلیل است که ما می‌گوییم شعر همیشه در گرو آزادی است و مخالف سانسور.

بی خوابی

چه فرق می کرد زندانی در چشم انداز باشد
یا دانشگاهی؟
اگر که رویا تنها احتلامی بود بازی‌گوشانه

تشنج پوستم را که می‌شنوم
سوزن سوزن که می‌شود کف پا
علامت این است که چیزی خراب می‌شود
دمی که یک کلمه هم زیادی‌ست
درخت و سنگ و سار و سنگسار و دار
سایه‌ی دستی‌ست که می‌پندارد
دنیا را باید از چیزهایی پاک‌کرد

چقدر باید در این دو متر جا ماند تا تحلیل جسم حد زبان را رعایت کند؟
چه تازیانه کف پا خورده باشد
چه از فشار خونی موروث در رنج بوده باشی
قرار جایش را می‌سپارد به بی‌قراری
که وقت و بی‌وقت
سایه به سایه
رگ به رگ
دنبالت کرده است تا این خواب
...
تظاهرات تورم را طی می‌کنم در گذر دلالان
سر چهار راه صدای درشت می‌پرسد
ویدئو مخرب‌تر است یا بمب اتم؟؟؟

مسیح هم که بیاید انگار صلیبش را باید حراج کند
صدای زنگ فلز در دندانهای طلا
وخارش کپک در لاله‌های گوش
نصیب نسلی که خیلی دیر رسیده است
(و فکر سیب و زمین در سیصد سالگی جاذبه
و کودکان چند هزار ساله که انگار
برای اولین بار هستی را در وان حمام سبکتر یافته اند.)

نه سینما و نه مهمانی در تاریخ
هجوم کاشفانی با تاخیر حضور
هزارکس می‌آیند و هزارکس می‌روند
و هیچ‌کس هیچ‌کس را به خاطر نمی‌آورد
صدا همان که می‌شنوی نیست
سگ از سکوت به وجد می‌آید و دزد بر سر بام بلند سماع می‌کند با ماه
زبان عزیزتر است اکنون یا دهان؟
که سنگ راه دهان را هزار بار تمرین کرده است

صدا که می‌شکند
حرف که چرک‌می‌کند
جمله‌ها که نقطه‌چین می‌شوند
پیری یا بچه‌ای که خود را می‌کشد
تازه معنا روشن می‌شود

سگی که می‌افتاد در نمکزار و... این نمک که خود افتاده است
خلاف رای اوللالباب نیست که ماه رنگ عوض کرده باشد
یا شب مثل آزادی زنگ زند
(اگر که لاله زرد باشد یا سیاه
استعاره‌ی خون
به مضحکه خواهد انجامید)

گچ سفید جای سرت را نشان می‌دهد
که چند سالی انگار در اینجا می‌نشسته‌ای
و رد انکارت افتاده است
بر دیوار
یا شاید نقشی مانده است از تسلیمت
گزاره‌ایی اصلا نا‌تمام
و تازه این بی‌تابی که هیچ‌چیز آرامش نمی‌کند
در التهاب درهایی که بازمی‌شوند و درهایی که بسته می‌شوند
کتاب‌هایی که بازمی‌شوند و دست‌هایی که بسته می‌شوند
و دست‌هایی که سنگها را می‌پرانند
و سارهایی که از درخت‌ها می‌پرند
درخت‌هایی که دار می‌شوند
دهان‌هایی که کج می‌شوند
زبان‌هایی که لال‌مانی می‌گیرند

صدای گنگ و چشم انداز گنگ و خواب گنگ
و همهمه
که می‌انبوهد
می‌ترکد
رویا که تکه تکه می‌پراکند
دانشگاهی که حل می‌شود در زندانی و چشم اندازی که ازهم می‌پاشد

خوابی که می‌شکند در چشم و چشم که میخ می‌شود در نقطه‌ای
ونقطه
که می‌ماند منگ در گوشه‌ای از کاسه‌ی سر
که همچنان قلت می‌خورد
قلت می‌خورد
قلت می‌خورد...

دانلود سدای محمد مختاری

صادق هدایت و گزارش گمان شکن/شکند گمانیک ویچار-دانلود

2011-07-11T22:58:00.003+04:30

شِکند گُمانیک وزار / شکند گمانیک ویچار یا همان گزارش گمان‌شکن، دفتری است در شانزده باب و به زبان پهلوی، که در پشتیبانی از دین زردشتی و در نپذیرفتن اسلام و مسیحیت بوده و نویسنده‌ی آن مردان‌فرخ، پسرِ اورمزد، است. نگاشتن این دفتر در آزادی –اندک- اندیشه و آسانگیری دینی (تساهل) فرمانروایی مامون (خلیفه‌ عباسی) در سده‌ی 9م/3ه انجام شد تا اینکه نریوسنگ آن را به زبان سانسکریت برگرداند و ادوارد ویلیام وِست آن را در 1855 به انگلیسی برگرداند.

صادق هدایت چهار بخش پایانی آن را در کتابی به نام "گزارش گمان شکن" به پارسی برگرداند و چاپ کرد. اینجا به‌دنبال گفتگو در چرایی و چگونگی و پیشینه‌ی این دفتر و بررسی آن نیستم و تنها یادی است از صادق هدایت و اینکه چرا این کتاب از دسترس دوستان به دور است. زیرا هر‌جا کتاب‌های او برای دانلود باشد، این کتاب میان آنان نیست! ( دست‌کم من تاکنون ندیده‌ام)

افزون بر نام هدایت، این دفتر گنجینه‌ی ارزشمند از واژگان فرزانشی/فلسفی پارسی است.

امیدوارم یادی از هدایت بشود و نوشته‌اش به کار کاردانان و دوستداران بیاید.

دانلودها:
گزارش گمان شکن ، صادق هدایت (+)

نگاهی به کتاب شکند گمانیک ویچار، فرید شولیزاده (+)

E. W. West, translator, Sikand-gûmânîk Vigâr, in his Pahlavi Texts, Part III (Oxford University Press 1885). Volume 24 of the Sacred Books of the East, edited by Max Müller.(+)

شورای هماهنگی راه سبز امیدِ پنهان نمی‌خواهیم، آشکارا بگویید کیستید

2011-06-14T22:28:00.000+04:30

گزیده مار را افسون پدید است / گزیده جهل را که شناسد افسون؟ (ناصرخسرو)

گردانندگان گرامی و ناشناس شورای هماهنگی راه سبز امید!
آیا اگر کورکورانه گفته‌های شما را بپذیریم و به‌کار ببندیم مبارزان خوبی هستیم؟
آیا آنگاه که پرسشی نداشته باشیم بهترین هستیم؟

آنچه تاکنون از شما دانسته‌ایم نامی‌سبز است، نامی انگیزاننده برای ما، اما انگیزه‌ی شما چیست؟ ما از چه کسانی باید پشتیبانی کنیم و به سخن چه‌کسانی باید گوش گنیم؟ پشتوانه‌ی اندیشه‌ی شما چیست؟ دورنمای دیدگاه شما کجاست؟ کمترین خواسته‌ی شما چیست؟ راه‌های رسیدن به آرمان‌هایتان از کجا می‌گذرد یا باید بگذرد؟
چرا نباید بدانیم از که می‌شنویم؟ تلاش می‌کنید، سپاس؛ هزینه می‌دهید، باز هم سپاس؛ اما چرا نباید گویندگان را بشناسیم؟ اگر گویندگان و پیشینه‌ی آنان و دیدگاه‌های کنونی ایشان را بدانیم، آسانتر و با سنجشِ خِرد می‌توان بررسی کرد و هماهنگ شد.

اگر این پرسش‌ها برای شما آزاردهنده است، ندانستن نام و اندیشه و آرمان شما هم برای ما چنین است. اگر پرسش ما را برنمی‌تابید و آن را جدایی از سبزها می‌خوانید، همان بهتر است که سپید باشیم و سبزِ چشم بسته نباشیم، اما بدانید که بخشی از تلاش سبزها آگاه سازی و خردورزی و روشن سازی و شفافیت است. چرا باید به ناشناخته‌ها –شما- باور داشته باشیم؟ خواهش می‌کنیم نگویید اگر باور ندارید پیگیر ما نباشید، زیرا شما از سوی بخشی از مردم سخن گفته و آن سخنان –شاید- انگیزاننده‌ی آنان و نیز اثرگذار بر جنبش مردمی ایران باشد. اگر -به درستی- نگران جان خود هستید، دست کم آنانی که بیرون از ایران هستند را نام ببرید. تاکنون تنها آقای رجبعلی مزروعی خود را سخنگوی شما نامیده است، اما دیگران کیستند؟

آنچه تاکنون گذشته بیان می دارد که آقای مهدی کروبی یکی از رهبران این جنبش است، اما این چه شورایی است که نماینده‌ی ایشان (آقای واحدی) در آن نبوده و از آن آگاه نیست؟(+) خواهش می کنیم بگویید شما کیستید؟ فاشمان بگویید.

من هلاک فعل و مکر مردمم / من گزیده‌ی زخم مار و کژدمم (مولوی)

*

مرا درد تو بدتر از مرگ خویش

2011-06-01T15:47:00.000+04:30

مرا درد تو بتر از مرگ خویش / بنه بر سر خسته بر ترگ خویش

می‎روند و دل ما ریش می‎دارند، اگر دلی مانده باشد

می‎بَرند و جان ما خیش می‎زنند، اگر جانی مانده باشد

می بُرند و کام ما تلخ می‎کنند، اگر ...نه، دگر کامی نمانده.

از رفتن و بردن و براندن خسته ام، کاش بلبل خموش بنشستی / تا خر آواز خود تمام کند

تا کی فغان؟ تا کی بیداد؟ ای داد از بیداد...

روانشان شاد

فریب، جبهه، اشرف ... کشتگان معشوق یا فریب خوردگانِ جان برکف

2011-04-09T17:12:00.001+04:30


دو فریبکار بزرگ : خمینی و رجوی

فریبت می‌دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نـُه توی مرگ اندود، پنهان است

سدهاهزار جوان برومند این خاک زندگی‌نکرده آن را باختند، آنهم در قماری که تنها یک هماورد نداشت و نابرابر بود. آنان با دوکس جنگیدند، نخست؛ سیه‌دلان فریبکار و بداندیش در برون، و دویم؛ اندیشه‌ی ناسره و ناسنجیده‌ی اندرون. آنکه برون بود فریبکارانه اندرون را شوراند و سوار بر توسن احساس نمود، تازاندش که به چکاد خودخواهی و خودخواندگی رسد و آنکه شورید چیزی نیافت جز شوریدگی و مرگ، واگر زنده ماند بهره‌ای نبرد جز بیماری و دیوانگی و سرخوردگی، وافسوس که همه‌ی رفتگان و اینگونه‌ماندگان بخشی از نیروی سازنده و دانای ایران بود که سال‌ها باید بگذرد تا دوباره چنانمان آید.

داستان غمبار این کشتار پایان ندارد، سال‌ها مردم را بسیج کردند برای پشتیبانی از دین، از اسلام، و اندکی هم وطن! و گسیلشان داشتند به مرگزار‌، همان که "جبهه‌ی حق علیه باطل" نامیدند. نخست عاشقشان کردند (شما بخوانید فریبشان دادند) و گفتند عشق را به بها دهند، نه به بهانه! سپس شربت شهادت را در فشنگ و خمپاره‌ی ارتش عراق ریختند، که پولش به جیب از ما بهتران رفت و آتشش در جان سربازان ما، شربت را به سربازان ما نوشاندند و شرنگش را در کام ما ریختند، آنان را یکبار کشتند و ما را هر روز، هر روزی که تن بی جانشان در تلویزیون دیدیم و تابوتشان در کوی و برزن، عکسشان بر دیوار و همسرشان در خیابان، فرزندان بی پدر شدند و پدران و مادرانشان شیون‌کنان و از زندگی بریده ... آری هرگاه نشانی از آن بی‌نشان‌ها دیدیم، سوختیم و مردیم و آه‌کشیدیم و نفرین کردیم بر آنکس که کننده بود و دستوردهنده.

داستان این عاشقیت‌ها هنوز هم خواننده دارد، نه ، بهتر است بگویم این نمایشنامه هنوز هم بازیگر دارد، هنوز هم فریبکارانی هستند که هزاران ایرانی را برای پاسداشت شرف! در اشرف نگاه‌دارند و خود در نـُه‌توی پستی و قدرت‌خواهی بمانند، هنوز هم کسانی هستند که برای یک قدرت‌خواه بمیرند و از کرده‌ی خود دلشاد باشند. روزگاری در جبهه تیر می‌خوردند و درود بر خمینی و مرگ بر صدام فریاد می‌زدند و امروز گلوله می‌خورند و زنده‌باد برادر مسعود و خواهر مریم و مرگ بر خامنه‌ای می‌گویند، همان نمایشنامه‌ای که دهه‌ی شصت می‌دیدیم و تو می‌مانی که برای جان‌باختن یک انسان و یک ایرانی غمگین باشی و یا بر فریبخوردگی آنان گریان، هرچند که آنان این فریب را "ایستادگی بر آرمان" بدانند، مانند کسانی که باشادی بر روی مین می‌رفتند و آن را "عمل به تکلیف" می‌دانستند.

هرچه هست، سخن از جان انسان است و من تنها می‌توانم ببینم و بگریم و نفرین کنم و تلاش کنم که شاید روزی و جایی بتوانم چراغی روشن کنم برای فریب نخوردن خود و دیگران، اما تا آن گاه، تنها منم و دل غمینم و چشمی اشکبار از دیدن مردگان...

یاد همه‌ی جانباختگان راه آزادی گرامی

پ.ن:
1- در این نوشته تنها به کشته‌شدگان ایدئولوژیک پرداختم، آنانکه برای مردن و سنگ زیرین بالاروندگان از نردبان قدرت ساخته و پرداخته شدند، خواه در جنگ ایران و عراق و خواه در کمپ اشرف، و آنانکه در دهه‌ی شصت – وتا امروز- بیگناه بودند و در بالای چوبه‌ی دار رقص آزادگی و فرزانگی کردند را جدا دانسته‌ام.

2- پیش از این هم در باره‌ی اشرف گفته‌ام:

مسعـودِ بی سعـد، رجوی: کسی که نه برای خودش سعـد نداشت، نه برای کشورش و نه برای پیروانش

بر ما مباد که از کشته شدن ایرانی دلشاد شویم

استاد ایرج افشار هم از پیش ما رفتند ... از شمار دو چشم یک تن کم / وزشمار خرد هزاران بیش

2011-03-09T16:10:00.001+03:30

افسوس که می‏روند نیکان یکایک و ما می مانیم در این دریای ستم. باید سالها بنشینیم و آرزو کنیم تا شاید روزگار ایرجی افشار برای ما به ارمغان آورد.

روانشان شاد و به مینو جای

+ سالشمار زندگانی استاد:

# 1304 (16 مهر): زاده شدن در تهران (پدر: دکتر محمود افشار - مادر: بانو نصرت برازنده )

# 1312- 1324: آموزش دیدن دبستانی و دبیرستانی (دبستان: زرتشتیان، شاهپور تجریش - دبیرستان: فیروز بهرام)

# 1323- 1325: مدیر داخلی مجله «آینده»

# 1324: دریافت گواهینامه دبیرستانی (رشته ادبی)

# 1324 (15 آذر): پیمان همسری با شایسته افشاریه

# 1324- 1328: آموزش دیدن دانشگاهی (دانشکده حقوق دانشگاه تهران: رشته قضایی، رساله: اقلیتها در ایران)

# 1325- 1334: همکاری با مجله «جهان نو» (صاحب امتیاز: حسین حجازی)

# 1326 (آبان): تولد بابک

# 1328 (مهر): تولد بهرام

# 1329: استخدام در وزارت فرهنگ به عنوان دبیر دبیرستانها، تدریس در دبیرستانهای شرف و قریب (ایرانشهر)

# 1330- 1339: کتابدار کتابخانه دانشکده حقوق دانشگاه تهران (به تشویق و اشراف دکتر محسن صبا و محمدتقی دانش پژوه)

# 1331- 1332: سردبیر مجله «مهر» (صاحب امتیاز: مجیدموقر)

# 1331تاکنون: بنیادگذاری مجله «فرهنگ ایران زمین» (باهمکاری محمدتقی دانش پژوه، منوچهر ستوده، مصطفی مقربی وعباس زریاب خویی ومدیر آن)

# 1332 (شهریور): تولد کوشیار

# 1333- 1345: انتشار «کتابهای ایران» (کتابشناسی سالانه)

# 1333- 1335: سردبیرمجله «سخن» (صاحب امتیاز: دکتر پرویز ناتل خانلری)

# 1334- 1340: مدیرمجله «کتابهای ماه» (نشریه انجمن ناشران که با همکاری موسسه انتشارات فرانکلین نشر می شد)

# 1335- 1342: قائم مقام موقت مدیر عامل «بنگاه ترجمه و نشرکتاب» (مواقع نبودن ایشان)

# 1335- 1336: گذراندن دوره آموزشی و تجربی کتابداری یونسکو در اروپا

# 1336- 1337: همکاری در تاسیس «کلوب کتاب» که بعدها «انجمن کتاب» نام گرفت

# 1337- 1348: تدریس مواد کتابداری در دانشسرای عالی وابسته به دانشگاه تهران

# 1337- 1357: مدیر و سردبیر مجله «راهنمای کتاب» (صاحب امتیاز: دکتر احسان یارشاطر)

# 1337- 1357: دبیر «انجمن کتاب»

# 1340- 1357: تاسیس «نشریه نسخه های خطی» کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران (باهمکاری محمدتقی دانش پژوه)

# 1340- 1341: رئیس کتابخانه دانشسرای عالی

# 1341(هفت ماه): رئیس کتابخانه ملی (تاسیس شعبه ایرانشناسی-کتابشناسی ایران وآغاز فهرست نگاری نسخه های خطی آنجا به همت عبدالله انوار)

# 1341: بازگشت به تدریس در دانشسرای عالی

# 1342 (تیر): تولد آرش

# 1342- 1343: بازگشت به دانشگاه تهران و رئیس مرکز تحقیقات کتابشناسی

# 1342: فهرست نگاری مجموعه کتابهای چاپی فارسی دانشگاه هاروارد(امریکا)

# 1343: مدیرفنی دوره کتابداری «شواری خواندنیهای نوسوادان» (کمیسیون ملی یونسکو)

# 1343- 1350: رئیس اداره انتشارات و روابط فرهنگی (بعدتر به نام اداره انتشارات و روابط کتابخانه ها)

# 1344- تیر 1358: رئیس کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران

# 1344- 1352: تدریس در دانشکده علوم اجتماعی

# 1345- 1357: تاسیس مجله «کتابداری»، نشریه کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران

# 1348: رئیس مرکز ملی کتاب وابسته به کمیسیون ملی یونسکو

# 1348- 1357: دانشیار و سپس استاد رشته تاریخ در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، همچنین تدریس در دانشکده علوم تربیتی (نسخه های خطی در رشته کتابداری)

# 1348- 1351: مدیر مجله «ایرانشناسی»، نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران

# 1348- 1357: دبیر ثابت کنگره تحقیقات ایرانی (نه دوره سالانه)

# 1357- 1361: تاسیس «سازمان کتاب» (بطور مستقل)

# 1357- 1372: انتشار مجله «آینده»

# 1362(28 آذر): مرگ پدر (دکتر محمود افشار)

# 1368(زمستان): تدریس در دانشگاه برن (سویس)

# 1372(26 دی): مرگ همسر (شایسته افشاریه)

# 1374: فهرست نگاری نسخه های خطی فارسی در کتابخانه ملی اتریش (وین)

عضویت:

# 1330: انجمن ایرانشناسی (به ریاست ابراهیم پورداود و دبیری دکتر محمد معین)

# 1334- 1357: از مؤسسین و عضو انجمن ایرانی فلسفه و علوم انسانی وابسته به کمیسیون ملی یونسکو

# 1337(یک سال): شورای کتابخانه وزارت امور خارجه

# 1341: شورای کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران

# 1341: شورای «مؤسسه تحقیق در ادبیات و زبانهای ایرانی» (وزارت فرهنگ و هنر)

# 1343- 1357: هیأت انتخاب کتاب (وزارتخانه های فرهنگ ـ آموزش و پرورش ـ فرهنگ و هنر)

# 1344: شورای اجرایی «مرکز تحقیق و معرفی تمدن و فرهنگ ایران» (وزارت فرهنگ وهنر)

# 1344: هیأت مؤسسان انجمن ایرانی تاریخ علوم و طب

# 1351- 1355: شورای کتابخانه های عمومی تهران

# 1351- 1357: کمیته جایزه کتاب سال

# 1351- 1355: انجمن کتابداران ایران

# 1353- 1357: هیأت اجرایی «انجمن تاریخ» وابسته به فرهنگستان «زبان و ادب» و دبیر آن

# 1353: هیأت امنای کتابخانه اهدایی مجتبی مینوی به «بنیاد شاهنامه»

# 1355: هیأت امنای چاپ آثار سید محمدعلی جمال زاده سپرده به دانشگاه تهران

# 1356: ناظر استصوابی خوابگاه اهدایی محمدصادق فاتح به دانشگاه تهران

# 1356- 1357: هیأت امنای «بنیاد فرهنگ ایران»

# 1356- 1357: شورای عالی «سازمان اسناد ملی ایران»

# 1358- 1361: هیأت مؤسسان «انجمن آثار ملی»

# 1358: انجمن ایرانشناسی اروپا

# 1362: شورای تولیت موقوفات دکتر محمود افشار (از متولیان منصوص)

# 1368: عضو افتخاری مؤسسه مطالعات آسیای مرکزی و غربی دانشگاه کراچی (Institute of Central and West Asian Studies)

# 1369: هیات کارشناسان بنیاد میراث اسلامی (الفرقان ـ لندن)، (Board of Experts ، Islamic Heritage Foundation ، Al - Furqan)

# 1376: عضو افتخاری انجمن مطالعات ایرانی Society for Iranian Studies (امریکا)

# 1376: شورای علمی دائرةالمعارف بزرگ اسلامی

# 1377: شورای عالی مشاوران کتابخانه ملی (ایران)

+ Biographical timeline

1925: Birth in Tehran, Iran (Father: Dr. Mahmoud Afshar, Mother: Nosrat Barazandeh)
1933-1945: Attended Zorostien Shapour Secondary School and Firouz Bahram High School in Tajrish Tehran
1944-1946: Manager Ayandeh Journal
1945: Received Diploma in Literature
1945: Marriage to Shayesteh Afsharieh
1945-1949: Attended University of Tehran majoring in Law, thesis: Minorities in Iran
1946-1955: Collaboration with Jahan-nu Journal (Editor in Chief: Housein Hejazi)
1950: Employed by Ministry of Coulter and Education as educator at Sharif High School and Garib High School
1951-1960: Librarian – Law Library of University of Tehran – With encouragement from Dr. Mohseen Sabah and Mohammad Tagi Danesh-Pajou
1952-1953: Editor in Chief – Meher Journal (licensee: Majeed Movagar)
1952: Continuing Founder and Managing Editor Farhang-e Iranzamin Journal (in association with Mohammad Tagi Danesh-Pajou, Manoucher Sotodeh, Mostafa Mogarabi, Abbas Zaryab Khoyee)
1963-1966: Publication of Ketab-hayee Iran Books of Iran (Annual bibliography)
1954-1956: Editor in Chief Sokhan Journal (licensee: Dr. Parviz Natel-Khanlari)
1955-1961: Director "Ketab-hayee Maah" Journal - Book of the month Journal (Publication of Society of Publishers with cooperation of Franklin Publishing Corporation)
1956-1963: Acting Managing Director "Bongah-e Tarjomeh va Nasher-e Ketab"
1956-1957: Attended UNESCO Educational and practical Library Science training in Europe
1957-1958: Co-founder "Book Club" later named "Anjoman-e Ketab" Book Society
1958-1969: Educator Library Science at "Daneshsar Allee" Higher Education division of University of Tehran
1958-1979: Managing Editor "Rahnam-e Ketab Journal" (licensee: Ehsan Yarshater)
1958-1979: Director "Anjoman-e Ketab" Book Society
1961-1979: Founder "Nashreieh Noskhehay-e Khatt-e" Central Library of University of Tehran

Journal of Manuscripts (in collaboration with Mohammad Tagi Danesh-Pajou"

1961-1962: Director "Daneshsara-e Allee" Library
1962: Director National Library of Iran (founded Iranian Studies Branch – founded bibliography of Iran and indexing of library's manuscripts with efforts of Abdolah Anvar)
1962: Return to teaching at "Daneshsara-e Allee)
1963-1964: Return to University of Tehran –Director of Center of Bibliographic research and indexing
1963: Indexing and Cataloging Harvard University printed Persian books
1963: Technical Manager Library sciences Literacy Committee (UNESCO National commission)
1964-1971: Director Bureau of Publications and Cultural Relations (Later named Bureau of Publications and Library Relations)
1965-1979: Director Central Library and Document Center University of Tehran
1965-1973: Teaching Iran Historical Social Divisions "Daneshkadeh Olum Echtemaee" Department of Social Sciences University of Tehran
1966-1979: Founded "Ketabdari" journal a publication of Tehran University Central Library
1969: Director National Book Center interrelated to UNESCO National Commission
1969-1979: Associate Professor later Professor of History (Historical documents and Native History) Department of Literature and Human Sciences University of Tehran. (Manuscripts in Library Science) College of Educational Sciences
1969-1972: Director "Iran shenasi" Journal, Publication of Department of Literature and Human Sciences University of Tehran
1969-1979: Permanent Director of Congress of Iranian Studies
1979-1983: Established Sazeman-e Ketab (independently)
1979-1993: Published Ayandeh Journal from 5th volume for fifteen years
1983: Death of father (Mahmoud Afshar phd.)
1984: Established "Namvarh-e Doctor Mahmoud Afshar" published by Doctor Mahmoud Afshar foundation. From 11th volume it was named "Pajouhesh-haye Irani"
1989: Teaching at Bern University, Bern Switzerland
1996: Death of spouse (Shayesteh Afsharieh)
1998: Cataloging Persian manuscripts at Austrian National Library (Vienna)
2001: Established "Daftar-e Tarikh" publishing small documents and thesis from Doctor Mahmoud Afshar Foundation

Memberships

1951: Society of Iranian Studies (President Ebrahim Pourdavoud and Secretary Dr. Mohammad Moien)
1955-1978: Founding Member Iranian Society of Philosophy and Human Sciences affiliated with UNESCO national committee
1958: Ministry of Foreign Relation's Library Council
1959: Committee to establish countrywide archiving representing UNESCO national committee
1962: University of Tehran Central Library council
1962: Executive Council "Institut of research in literature and Iranian languages council" (Ministry of Culture and Art)
1964-1978: Board to select book (Ministry of Culture, Ministry of Education, Ministry of Culture and Art)
1965: Executive Board (Center for Research and introduction of Iranian Civilization and Culture)
1965: Board of Founders Iranian Society of History of Science and Medicine
1972-1976: Council of Tehran Public Libraries
1972-1978: Book of the Year Award Committee
1972-1976: Iran Librarian Society
1974-1978: Executive Board "History Society" affiliated with "Language and Literature Cultural Center" Also the secretary of the Cultural Center
1974: Board of Trusties "Mojtaba Minavi Endowment Library" and Shahnameh Foundation
1976: Board of Trusties "Sayeed Mohammad-Ali Jamalzadeh Publish works" consigned to University of Tehran
1977: Selected guardian "Mohammad Fateh Endowment Dormitory" University of Tehran
1977-1978: Board of Trusties "Iran Cultural Foundation"
1977-1978: Supreme Council of "Iran National Documents"
1979-1982:Board of Founders National Monuments Society
1979: Europe Iranian Studies Society
1983: Council of Custodians Doctor Mahmud Afshar Foundation (Selected Custodian)
1989: Honorary Member Institute of Central and West Asian Studies) Karachi
1990: Board of Experts "Al-Furqan, Islamic Heritage Foundation"
1993: Consulting Editor Encyclopædia Iranica
1993: Board of Trusties Dr. Ali-Akbar Siasi Endowment Library, University of Yazd
1997: Honorary Member Society of Iranian Studies (U.S.A)
1997: Supreme Council Center for the Great Islamic Encyclopedia (CGIE)
1998: Supreme Council National Library (Iran)
2000: Council of experts "Nameh Baharestan" Journal of Manuscript Research and Studies
2001: Council of Guardians Eurasian Studies Journal (Italy)

میر حسین و کروبی دستگیر شدند. از سرنوشت آنان اطلاعی در دسترس نیست. مردم و فرماندهان دفاع مقدس کجایند؟

2011-02-22T16:22:00.000+03:30

میر حسین موسوی و شیخ مهدی کروبی دستگیر شده و به مکان نامعلومی فرستاده شدند. آیا همه منتظر چنین خبری از فالس‏نیوز هستیم؟ یا –زبانم لال- بدتر از این؟ مگر حبس و دستگیری چیست؟ اتفاقن اگر اکنون در اوین بودند خیالمان راحت‏تر بود! اکنون مشخص نیست کجا و تحت چه شرایطی و توسط چه کسانی و در چه موقعیتی و با چه امکانات و تهدیداتی دست به گریبان هستند. هنگامی که نزدیکان آنان از ایشان خبر ندارند و برخی از ایشان هم دستگیر شده‏اند، دیگر منتظر چه هستیم؟ منتظریم نیرویی خودسر! نوشیدنی سمی یا خوراکی زهرآلود به ایشان بدهد، یا منتظر اعترافات نمایشی ایشان هستیم؟ شاید هم چشم به راه ضعف جسمانی و...

پوزش اگر از عنوان این خبر ناراحت شدید، اما این حقیقت است و اکنون جز این نیست، دل خوش به درخانه بودن ایشان نباشیم که مشخص نیست چه کسانی کنار و بالاسر ایشان هستند، با آنان چه می‏کنند و از آنان چه می‏خواهند، گرچه همه دانیم که بر آنان چه می‏رود! پس چه نشسته‏ایم؟ یکبار مرده‏پرست نباشیم و به زنده‏بودن و پایمردی ایشان توجه کنیم. یکبار خروش برآوریم و روزها در خیابان باشیم تا آزادشان کنند. مرگ یکبار و شیون یکبار، اما اکنون هم آنان را ذره ذره خرد می‏کنند و هم ما را اندک اندک آزرده و فرسوده...

اگر قرار است در خیابان باشیم، پس کِی؟ اگر قرار است حمایت کنیم، پس کجا؟ اگر قراراست آزاد شویم، همتی باید.

کارمان شده سنجش خودمان با مصر و لیبی و تونس، میخواهیم از میدان آزادی میدان تحریر بسازیم، هموطن! شرایط فرق دارد، همان مردم لیبی به خیابان می‏آیند و سدها کشته می‏دهند، هرچه بیشتر در خیابان باشیم، آنان مجبور به هزینه بیشتر و سردرگمی بیشتر هستند. دلخوش به حضور نیروهای وقاحت و ولایت در خیابانها نباشیم، آقایان، خانم‏ها، فکری بکنید، نگذاریم نازک آرای نهال سبز جنبش در برمان بشکند.

آقایان فرماندهان دفاع مقدس، ای بسیجیانی که نان در خون مردم نزدید، ای کسانی که زمانی پست و مقام و آبرویی داشتید و هنوز هم، پس تا به کِی سکوت؟ بیایید، کنارمان باشید، نه، که پیشاپیش ما باشید، تا آزاد کنیم رهبران مردم‏خوانده‏ی دربند را. شما بیایید، بدنه‏ی بسیج و سپاه هم با شما می‏آیند، ما هم کنار و پشت سر شما هستیم. اگر نیاز بود هزاران نفر شبانه روز کنار اقامتگاه میرحسین‏موسوی و شیخ مهدی کروبی بمانیم، تا چنگال اهریمن پلید بر وجودشان نرسد.

کجایید ای همه آزادگان؟ اگر امروز شرف و آزادگی‏تان کارساز نباشد، فردا –اگر فردایی باشد- این داشته‏ها به پشیزی نیارزد.

سالها گفتیم اندکی صبر، ظفر نزدیک است، اما امروز باید بگوییم : اندکی تلاش، کمی غیرت، مشت‏ها گره کرده، بغضها بیرون زده، و سراسر خردورزی، سحر نزدیک است.

پاینده و آزاد ایران و ایرانی

عبادت‏های یک بازجو : گزارشی از گونه‏‏‏های شکنجه‏، آزار و تجاوز در زندانهای جمهوری اسلامی

2011-01-31T18:53:00.004+03:30

وارطان سخن نگفت / وارطان ستاره بود / یک دم در این ظلام درخشید و جست و رفت... / وارطان سخن نگفت / نازلی بنفشه بود ، گل داد و مژده داد: "زمستان شکست" و رفت...


شکنجه؛ کاری از مانا نیستانی

زندانبان و بازجو در زندانهای ج. ا. چه می‏کنند؟

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای جنگل را بیابان می‏کنند

دست خون الود را پیش چشم خلق پنهان می‏‏کنند

هیچ حیوانی بر حیوانی نمی‏دارد روا

آنچه این نامردمان با جان انسان می‏کنند

سیاه است، می‏‏دانم، دردناک است، اما باید شنید، پلید است، ولی درست است، خون به دل می‏کند، چه کنم؟ باید نوشت، تا از یاد نرود آنچه بر ما کردند، تا از یاد نروند آنان که دلشان پر از مهر و سپیدی بود، اما دشنه‏‏‏‏ی اهریمن و چنگال کفتاران و فتوای ملایان پرپرشان کرد و جان بر سر ایران و آزادی باختند.

شکنجه بر اساس ماده یکم کنوانسیون منع شکنجه سازمان ملل متحد (۱۹۸۴) اینطور تعریف می شود: هر عملی که به واسطهٔ آن و تعمدا درد و رنجی شدید، خواه جسمی یا روحی، بر فرد اعمال شود، آن هم برای اهدافی چون کسب اطلاعات یا اعتراف گیری از او یا از یک شخص ثالث، یا با هدف تنبیه او به دلیل انجام عملی که او یا شخص ثالثی مرتکب شده، یا مظمون به ارتکاب آن است، یا با هدف ارعاب و واداشتن او یا شخص ثالث (به انجام کاری)، و بنابر دلایل تبعیض آمیز از هر نوع [شکنجه محسوب می شود]، به ویژه هنگامی که چنین درد و رنجی از سوی یک مقام یا فرد دیگری برخوردار از سمتی رسمی یا به تحریک یا رضایت یا قبول وی اعمال شده باشد. شکنجه شامل درد و رنجی که صرفا منبعث از احکام قانونی یا ذاتی این احکام و یا بخشی از آن‌ها باشد، نیست (+).

آنچه زین‏پس می‏خوانید، برگرفته از روزنوشت مبارز نازنین پروشا می‏باشد که گزارشی از دفتر " نه زیستن نه مرگ " نوشته‏‏ی ایرج مصداقی است.

انواع شکنجه در زندانهای جمهوری ننگین اسلامی

1. شکنجه‌ در دوران بازجویی

شایع‌ترین انواع شکنجه‌هایی را که در دوران بازجویی در زندان‌های رژیم اعمال می‌شوند، می‌توان به دو دسته‌ی جسمی و روحی تقسیم کرد.

۱-۱ شکنجه‌های جسمی

۱-۱-۱ کابل زدن و شکنجه‌های توأم با آن

- زدن کابل در قطرهای گوناگون در مراحل مختلف شکنجه به کف پاها در حالی که کهنه‌ای کثیف یا جوراب در دهان زندانی فرو کرده‌اند؛

- زدن کابل به پشت کمر و باسن؛

- زدن کابل به سر(حد سر در گوهردشت)، آلت تناسلی؛

- کابل زدن روی پاهای شکنجه شده و بانداژ شده؛

- کشیدن جسم سخت، نوک تیز یا برس سیمی به پاهای شکنجه شده و بی حس شده؛

- اجبار زندانی به بالا و پایین پریدن روی پاهای شکنجه شده؛

- لگد کردن پاهای شکنجه شده با پوتین؛

- قطع عضو زیر کابل، قطع انگشت و ناخن؛

- هیچ شکنجه‌ای دردناک‌تر از زدن کابل به کف پا نیست. در واقع این نوع شکنجه، کارسازترین، وحشیانه‌ترین و شایع‌ترین نوع شکنجه است.

۱-۱-۲- آویزان کردن

- بستن دست‌ها به شکل قپانی و رها کردن زندانی برای ساعت‌ها و روزهای متوالی؛

- ترکیب بستن دست به شیوه‌ی قپانی، خواباندن زندانی روی تخت، نشستن یک بازجو روی دست‌ها و فشار آوردن روی آن‌ها با ضربات کابلی که هم‌زمان از دو سوی به کف پای زندانی زده می‌شود؛

- آویزان کردن از سقف توام با دستبند قپانی؛

- صلیبی بستن زندانی. در این حالت یک سر طناب به دری که باز و بسته می‌شد وصل می‌شود و هر بار با باز و بسته کردن در شکنجه‌گاه، زندانی به صورت بسیار دردناکی کشیده می‌شود، به‌گونه‌ای که احساس می‌کند بندهایش از هم جدا می‌شوند؛

- آویزان کرد فرد از سقف به وسیله‌ی دست‌ها؛

- آویزان کردن زندانی از سقف به وسیله‌ی پاها و به صورت وارونه؛

- جوجه کباب، نوعی از بستن زندانی و توأم کردن آن با ضربات کابل(هادی خامنه‌ای در اتاق ما، خود به دیدن آن اعتراف کرد)؛

- ترکیب آویزان کردن با کابل زدن.

۱-۱-۳- سوزاندن

- داغ کردن؛

- سوزاندن نقاط مختلف بدن با سیگار؛

- سوزاندن با فندک، سوزاندن با نفت و گازوییل و سوزاندن عورت با چوب گازوییلی (نامه‌ی محمود محمدی یزدی یکی از نمایندگان منتظری در زندان‌ها به خمینی در آبان ۶۶ که در کتاب خاطرات منتظری نقل شده است)؛

- روشن کردن شمع زیر بیضه‌ها که از آن به عنوان مراسم جشن تولد یاد می‌شود (در رابطه با متهمان دادگاه ویژه روحانیت در تهران به کار برده می‌شد. از یک منبع کاملاً موثق شنیده‌ام)؛

- سوزاندن با اتو و اجاق برقی.

۱-۱-۴- ضرب و شتم

- توپ فوتبال. چند نفر بازجو زندانی را در میان خود به شکل توپ فوتبال با ضربات مشت و لگد به یک‌دیگر پاس‌ می‌دهند؛

- زدن با چوب بیس بال و یا چماق، قنداق تفنگ، سنگ، وزنه‌ی سنگین و زنجیر به نقاط مختلف بدن؛

- شکستن دست و پای زندانی، دنده، از جا در آوردن کتف و...؛

- ضربه زدن با پوتین‌های نوک‌فلزی به ساق‌پا که منجر به شکستن ساق پا می‌شود؛

- وارد کردن ضربات محکم از دو طرف به گوش که ارتعاشات زیادی در مغز را باعث می‌شود؛

- پرتاب کردن از بلندی و پله‌ها (هنگام بردن فرد به شکنجه‌گاه ۲۰۹ که در زیرزمین آن واقع بود، غالباً با ضربات مشت و لگد زندانی را از پله‌ها به سمت پایین پرتاب می‌کردند)؛

- تمرین ضربات و فنون کاراته و جودو روی زندانیان؛

- نگاه داشتن سر در زیر آب؛

- گرفتن از گیس و مو و کشیدن زندانی به روی زمین؛

- زدن ضربات سیلی به صورت زندانی به وسیله‌ی دمپایی پلاستیکی

توضیح: هیچ ‌یک از موارد فوق از نظر بازجویان شکنجه‌ و تعزیر محسوب نشده و از آن به "ملی‌خوری" یاد می‌‌شود!

۱-۱-۵- انواع دیگر شکنجه

- استفاده از دستگاه آپولو(بطور گسترده مورد استفاده قرار نمی‌گرفت)؛ کلاه‌خودی که بر سر گذاشته می‌شود تا فریادهای زندانی در زیر شکنجه‌ در گوش‌ او پیچیده شود؛

- گذاشتن سر در کیسه‌ی مخصوص و دادن حالت خفگی به زندانی توأم با ضرب و شتم او؛

- شوک الکتریکی؛

- استفاده از باتوم برقی برای ضرب و شتم افراد؛

- استفاده از دستکش‌های برقی که ضرباتش باعث ایجاد شوک در زندانی می‌شود؛

- بستن وزنه‌ی سنگین به بیضه؛

- قرار دادن بیضه‌ها در یک گوی ویژه که به بیضه‌ها فشار آورده و تولید درد وحشتناکی‌ کرده و باعث بیهوش شدن زندانی می‌شود؛

- قطره چکان. بستن فرد و چکاندن قطره‌های آب روی سر او که در دراز مدت کارساز است(هادی خامنه‌ای در اتاق ما اعتراف به دیدن آن کرد)؛

- کشیدن ناخن و... (در تهران چندان معمول نبود)؛

- فرو کردن میخ در نقاط مختلف بدن زندانی(در شهرستان‌ها معمول بود).

۱-۱-۶- تجاوز، تهدید و سوءاستفاده‌ی جنسی

- تجاوز به زنان زندانی توسط بازجویان، حکام شرع، پاسداران و...؛

- سوءاستفاده‌ی جنسی از زنان و دختران زندانی به هنگام بازجویی؛

- اجبار زندانی به لخت شدن به ویژه در مورد زنان؛

- زدن تهمت‌های جنسی به افراد، به ویژه زنان؛

- به کاربردن الفاظ رکیک و دادن نسبت‌های زشت به زنان هنگام بازجویی؛

- تهدید به تجاوز جنسی به ویژه در رابطه با زنان؛

- تجاوز جنسی مکرر به مردان، به ویژه در مناطق کردنشین به منظور تحقیر، شکستن و گاه برای به همکاری کشاندن‌ آن‌ها؛

- استعمال اشیاء سخت در مقعد مردان به منظور تحقیر آنان؛

- اجبار زندانی به اقرار نسبت به داشتن گناهان و انحرافات جنسی( زنان و مردان)؛

- تهدید فرد نسبت به انتشار اقاریر او در روزنامه‌ها و جراید عمومی کشور.

۱-۱-۷- شکنجه و آزار و اذیت در بهداری

امروزه پزشک موظف است تا آخرین لحظه از محکومان به مرگ پرستاری و مراقبت کند و بدین ترتیب در مقام مأمور آسایش و تسکین دهنده‌ی درد؛ در ردیف کارگزارانی جا گیرد که وظیفه‌شان پایان بخشیدن به زندگی است. هنگامی که لحظه‌ی اعدام نزدیک است؛‌ به محکومان داروهای آرام بخش تزریق می‌شود. اوتوپیای ملاحظه کاری قضایی چنین است:‌ در عین آن که زندگی را از محکوم می‌گیرد مانع از آن شود که آن را حس کند؛‌ او را از تمامی حقوق‌اش محروم کند بدون آن که درد و رنجی به او برساند؛‌ و کیفرهایی عاری از هرگونه درد بر او تحمیل کند.[1]

کارکردهای این رژیم در تمامی زمینه‌ها قرون وسطایی است و با دستاوردهای بشر سر جنگ و ناسازگاری دارد. در زندان‌های رژیم، بهداری، پزشک و کادر پزشکی جزیی از سیستم شکنجه بوده و کارشان تحمیل درد به جسم و روح زندانی است.

- کندن بانداژ روی زخم با شدت هر چه تمام‌تر توسط بازجو و یا پرسنل بهداری که منجر به کنده شدن پوست و بافت آسیب دیده می‌شود؛

- عمل جراحی بدون بی‌هوشی و یا بی‌حسی موضعی؛

- در اختیار نگذاشتن داروهای مسکن؛

- قطع تزریق داروی مسکن در سرم زندانیِ تحت دیالیز و کسانی که از درد به خود می‌پیچیدند به دستور بازجو؛

- فرو کردن پنس و جسم تیز در زخم‌های ناشی از شکنجه توسط بازجو در بهداری؛

- حضور یافتن بازجویان با انواع و اقسام وسایل شکنجه در بالای تخت بیماران و بررسی وضعیت آنان جهت بردن به شکنجه‌گاه و انجام تهدید‌های مکرر؛

- اجبار بیماران به کشیدن پتو روی سرشان، تا بازجویان شعبه هفت و ۲۰۹ بتوانند زندانی بیمار مورد نظر را در همان اتاق روی تخت بهداری مورد بازجویی و شکنجه قرار دهند؛

- برای حضور حاکم شرع در بهداری و برگزاری دادگاه در کنار تخت زندانی نیز به همین شکل عمل می‌شد؛

- کشیدن دندان بدون استفاده از داروی بی‌حسی؛

- عدم رعایت موازین و اصول پزشکی در درمان زندانیان؛

- تلاش برای درمان مقطعی زندانی به منظور آماده کردن وی برای شکنجه‌ی بیش‌تر.

۱-۲- شکنجه‌های روحی

۱-۲-۱- شکنجه‌ی روحی زندانی در ارتباط با خانواده

- اجبار زندانی به زدن کابل به همسر، بستگان، دوستان نزدیک و...؛

- شکنجه‌ کردن اعضای خانواده‌ در مقابل دیدگان زندانی، شنیدن فریاد‌های استغاثه آمیز و ملتمسانه‌ی همسر، پدر و مادر، فرزند و... در زیر شکنجه؛

- تهدید به دستگیری اعضای خانواده (اعم از پدر و مادر، همسر و فرزند، خواهر و برادر)؛

- گروگان گرفتن اعضای خانواده؛

- گرسنگی دادن به طفل شیرخوار برای فشار آوردن روی مادر؛

- شکنجه‌ کردن مادر و پدر در مقابل دیدگان فرزند خردسال؛

- دادن اطلاعات نادرست در مورد سرنوشت اعضای خانواده (کشته شدن فرزند و یا اعضای خانواده و...)؛

- مصادره‌ی اموال و در به در کردن خانواده و یا تهدید به انجام آن.

۱-۲-۲- خرد کردن شخصیت زندانی

-اجبار زندانی به در آوردن صدای حیوانات مانند عرعر کردن، پارس کردن، قارقار کردن و یا صداهای نامفهوم؛

- نشستن روی پشت زندانی و اجبار او به حرکت به شیوه‌ی چهارپایان؛

- مسخره کردن زندانی با شیوه‌های گوناگون؛

- اجبار زندانی به بر زبان راندن عبارت‌های تحقیرآمیزی چون "گه خوردم"، "غلط کردم" و...؛

- اجبار زندانی به انتخاب نوع شکنجه مانند انتخاب نوع و اندازه‌ی کابل مورد استفاده در شکنجه.

۱-۲-۳- اعدام مصنوعی و...

-قرار دادن زندانی در جوخه‌ی اعدام و تیرباران افرادی که در کنار او قرار دارند.

- اجرای نمایشی مراسم دار زدن زندانی، (طناب به دور گردن زندانی انداخته شده و به آهستگی و با احتیاط وی را بالا می‌کشند. پاها از روی زمین جدا شده و حالت خفگی به زندانی دست می‌دهد. این عمل چندین بار تکرار می‌شود)؛

- بردن زندانی به اتاق وصیت و اجبار او به نوشتن وصیت‌نامه، نوشتن اسم زندانی با ماژیک روی پایش که یکی از مراحل قبل از اعدام است؛

- فراخواندن‌های متوالی زندانی در شب به منظور آماده شدن برای اجرای حکم اعدام و منتظر نگاه داشتن وی؛

- تهدید به کشتن و دفن جنازه در محلی نامشخص به گونه‌ای که کسی از سرنوشت زندانی آگاه نشود؛

- خواباندن چندین ساعته‌ی زندانیان در گودال افراد و تهدید آنان به اعدام(تابستان ۶۰ اوین)؛

- تهدید به اعمال شکنجه‌های وحشیانه و کشتن زیر شکنجه (با توجه به سوابق امر و تجربیات زندانی، تنها شکل تهدید نداشته است).

۱-۲-۴- اجبار زندانی به دیدن صحنه‌های دلخراش

- بردن زندانی بر سر جنازه‌ی افراد خانواده، دوستان و رهبران جریان‌های سیاسی؛

- بردن زندانیان برای دیدن جنازه در بالای دار، سطل آشغال و...؛

- دار زدن زندانی در مقابل چشمان حیرت زده‌ی دیگر زندانیان

- بردن زندانیان به صحنه‌های اعدام و اجبار آن‌ها به شرکت درجوخه‌ی اعدام، زدن تیرخلاص، حمل جنازه، دادن شعار علیه قربانیان و...؛

- نشان دادن پیکر درهم شکسته شده‌ی فرزند، همسر و بستگان به زندانیان.

- اجبار زندانی به دیدن صحنه‌ی دلخراش اعدام همسر، برادر و ...

۱-۲-۵- چشم‌بند، سلول انفرادی و...

- استفاده از چشم‌بند در مراحل دستگیری، بازجویی و شکنجه که گاه تا ماه‌های متوالی ادامه می‌یابد؛

- نشاندن زندانی پشت در شعبه‌ی بازجویی، شکنجه‌گاه و راهروها برای ساعت‌ها و روزهای متوالی. گاه این مدت در کمیته مشترک تا ماه‌ها ادامه می‌یافت؛

- بیدار نگاه داشتن زندانی برای ساعت‌ها و روزهای متوالی؛

- فراخواندن‌های متوالی زندانی برای بازجویی در شب؛

- استفاده از سلول انفرادی برای مدت‌های متوالی؛

- اجبار زندانی به گوش کردن مصاحبه‌های افراد درهم شکسته و گاه بحث با آن‌ها؛

- بلاتکلیفی طولانی زیر حکم و یا زیر بازجویی؛

- نداشتن ملاقات با بستگان درجه‌ یک.

۱-۲-۶- شکنجه و آزار و اذیت در دادگاه

- حضور در دادگاه با چشم‌بند وعدم رویت حاکم‌شرع در غالب دادگاه‌های سال‌های ۶۰-۶۱؛

- تهدید زندانی به پذیرش کیفرخواست و یا ارجاع دوباره‌ی پرونده به بازجویی و اعمال دوباره‌ی شکنجه روی او؛

- صدور حکم تعزیر و شکنجه به خاطر "دروغ‌گویی" در دادگاه و یا عدم پذیرش کیفرخواست؛

- حضور بازجو در دادگاه و تهدید زندانی به پذیرش کیفرخواست؛

- ضرب و شتم زندانی در دادگاه توسط حاکم شرع؛

- برقراری دادگاه در شعبه‌ی بازجویی و در کنار تخت شکنجه (بعد از ۵ مهر در شعبه‌ی هفت)، برقراری دادگاه در بهداری و در کنار بدن‌های زخمی و مجروح دیگر بیماران زندانی؛

- اعمال فشار روحی روی زنان زندانی از طریق طرح سؤال در مورد آماد‌گی‌شان برای ازدواج با پاسداران و افراد حزب‌اللهی. سوءاستفاده‌‌های زیادی به این ترتیب، به ویژه از زندانیان تواب‌ زن در کلیه‌ی مراحل بازجویی، دادگاه و دوران زندان به عمل آمده است؛

- اعمال فشار بر روی زندانیان متمول برای هبه‌ کردن(بخشش) بخشی از اموال‌شان به دادستانی انقلاب و دولت؛

- تهدید به پذیرش مصاحبه و محکوم کردن گروه‌های سیاسی؛

-صدور حکم شلاق در کنار محکومیت به زندان.

2. شکنجه و رفتار وحشیانه پیش از اعدام، به هنگام اعدام و تداوم آن بعد از اعدام

در آیین‌های مدرن اعدام تلاش می‌شود عنصرنمایش و درد از اعدام گرفته شود و مرگ تنها تلاشی باشد برای گرفتن حیات و زندگی از قربانی.

مرگی که بیش‌تر از یک لحظه طول نکشد، از پیش با هیچ شکنجه‌ای همراه نشود یا آسیبی بر جسد وارد نیاید، اعدامی که بیش‌تر به زندگی اصابت کند نه به بدن. دیگر از آن مرحله‌های طولانی‌یی که در آن‌ها مرگ با وقفه‌هایی حساب شده به تعویق می‌افتاد و با ضربه‌هایی متوالی تشدید می‌شد،‌ خبری نبود.[2]

در نظام قضایی جمهوری اسلامی از بدو تأسیس تاکنون، هیچ چیزی مانع از اجرای حکم اعدام نگردیده است، حتا بارداری و بیماری و... برعکس تلاش شده است تا هر چه زودتر حکم اعدام را در مورد قربانی اجرا کنند. چرا که اعدام حکم خداست و حکم خدا نباید روی زمین معطل بماند و در اسرع وقت باید اجرا شود. هم‌چنین تمامی تلاش‌ها به خرج داده می‌شود تا حیات و زندگی را به جانکاه‌ترین شکل از زندانی بستانند. اما این که چرا بعد از مرگی جانکاه نیز دست از سر جنازه‌ی زندانی بر نمی‌داشتند، بر‌ می‌گشت به یک اعتقاد قدیمی که ریشه در دوران بربریت و قرون وسطا داشت که معتقد بودند "پس از مرگ نيز نبايد از تعقيب مُشرك، دست بر داشت".

- زجرکش کردن زندانیان به شیوه‌های مختلف؛

- شلیک در رحم و بیضه‌ی زندانی؛

- تأخیر در زدن تیر خلاص به زندانی به منظور جان‌کاه‌تر کردن مرگ؛

- شلیک از کمر به پایین و رها کردن زندانی؛

- مرگ در زیر شکنجه و ضربات کابل؛

- زنده به گور کردن افراد(در شهرستان‌ها اتفاق افتاده است)؛

- کشیدن خون قربانی قبل از اعدام که در سال‌های اولیه دهه‌ی۶۰ مرسوم بوده است؛

- تجاوز به زنان باکره قبل از اعدام؛

- محکوم کردن زندانی به تحمل ضربات شلاق پیش از اجرای حکم اعدام؛

- زندانیان محکوم به اعدام در مواردی از میان تونلی از پاسداران مسلح به کابل و زنجیر و... (دیوار مرگ) عبور داده می‌شدند. پاسداران که به عدم بازگشت زندانیان محکوم به اعدام مطمئن بودند، ضربات مرگبار را بر سر و روی آنان وارد می‌‌کردند. گاهی جوخه‌های اعدام تنها پیکر بی‌جان زندانیان را به رگبار می‌بست.

- بردن زندانیان زیر اعدام و کسانی که عملیات نظامی داشتند بر سر قبرهای کشته‌شدگان جنگ و کسانی که در عملیات‌های مسلحانه‌ی مجاهدین از بین رفته بودند. این عمل در شب‌های جمعه با ضرب و شتم شدید زندانیان توسط خانواده‌های تحریک شده‌ی کشته‌شدگان و اوباش حزب‌اللهی در محل همراه بود؛

- خفه کردن به جای دار زدن؛

- به رگبار بستن زندانی روی برانکارد و پتو( هنگامی که زندانی به علت شدت جراحات وارد زندانی قادر به ایستادن نباشد)؛

- نگاه داشتن زندانی و انداختن طناب به دور گردنش در مواردی که وی به علت شدت جراحات وارده و یا فلج شدن قادر به ایستادن نباشد؛

- آویزان شدن از پای کسانی که به دار آویخته‌‌ شده‌اند؛

- اعدام زنان باردار؛

- دار زدن با جراثقال و گرداندن جنازه در شهر؛

- قرار دادن جنازه در محل‌های عمومی شهر مانند میدان‌ها، پل‌های معروف و دیگر مکان‌های پر رفت و آمد.

3. شکنجه‌های معمول و رایج در طول دوران سپری کردن محکومیت

شکنجه در طول دوران زندان، نه لزوماً برای بدست آوردن اطلاعات (گاه به این منظور نیز انجام می‌گرفت) بلکه با هدف شکستن هر شکلي از مقاومت در مقابل سيستم و ايجاد وحشت و اضطراب دائمی در میان زندانیان، اعمال می‌شد تا از آن‌ها افراد دست‌آموزی بسازند که فرمان‌های بازجویان و شکنجه‌گران را انجام داده و بوسه بر آستان آنان زده و پس از آزادی از زندان نیز از مبلغان "حقانیت و اصالت" رژیم در جامعه شوند.

۳-۱- نگاه‌ داشتن زندانیان در فضاهای کوچک

- جای دادن ده‌ها زندانی در سلول‌های مجرد با مساحت کمی بیش از ۴ متر مربع در قزل‌حصار و عدم برخورداری از حداقل نور و هوا؛

- حبس چندین زندانی به شدت شکنجه شده در سلول‌های انفرادی ۲۰۹؛

- حبس بین ۷۰ تا ۱۰۰ نفر در اتاق‌هایی با مساحت حدودن ۳۶ متر مربع در اوین؛

- حبس کردن زندانیان در محل‌های بسیار کثیف و نمور و تاریک بدون کم‌ترین امکانات اولیه(گاودانی قزل‌حصار)؛

- حبس در سلول‌های تاریک و بدون منفذ گوهردشت(تاریک‌خانه) با حداقل جیره‌ی غذایی و محرومیت استفاده از توالت. زندانی تنها یک‌بار در شبانه روز به توالت برده می‌شد؛

- حبس کردن زندانی در سلول انفرادی بدون امکان مطالعه، هواخوری و ... برای ماه‌‌ها و سال‌ها که گاه سلول فاقد زیرانداز، موکت و پتوی کافی بود؛

- حبس کردن زندانی در سلول انفرادی همراه با جیره‌ی کتک و انواع آزار و اذیت.‌

۳-۲- بی‌خوابی و سرپا نگاه داشتن

- سرپا نگاه داشتن زندانی با چشم‌بند به مدت روزهای متوالی(گاه تا ده روز) و ترکیب آن با نشستن‌های کوتاه مدت و ادامه‌ی این سیکل تا شکستن اراده‌ی زندانی؛

- سرپا نگاه داشتن زندانی با چشم‌بند از شب تا صبح (زندانی باید پاهایش را به قدر شانه باز می‌‌کرد) و اجبار او به انجام کارهای سنگین ساختمانی و... از صبح تا غروب و ادامه‌ی این سیکل برای روزهای متوالی؛

- سرپا نگاه‌ داشتن زندانی از شب تا صبح در سرمای زمستان، در هوای آزاد و بدون لباس گرم؛

- اجبار زندانی به سرپا ایستادن و نخوابیدن در زیرهشت بند برای روزهای متوالی در حالی که دیگران شب‌ها در طول راهروی بند و سلول‌ها گوش تا گوش در کنار هم خوابیده بودند و زندانی با دیدن آن‌ها مجبور به تحمل شرایط فوق‌العاده وحشتناکی می‌شد؛

- لگد زدن به در سلول‌های انفرادی در نیمه‌های شب؛

- بی‌خوابی مزمن به خاطر نبود جای خواب، روشن بودن چراغ اتاق در شب و ...

۳-۳- قفس، واحد مسکونی

- نشاندن زندانی در جعبه با چشم بند برای ماه‌های متوالی؛

- خواباندن زندانی بر روی تخت و بستن دست و پای وی به تخت، همراه با داشتن چشم‌بند برای ماه‌های متوالی؛

- واحد مسکونی: محل خاصی در زندان قزل‌حصار ویژه‌ی زنان مجاهد، در آن‌جا زندانیان ترکیب وحشتناکی از سرپا ایستادن مداوم همراه با ضرب و شتم و تحقیر، اجبار به شکنجه‌ی دوستان، بی‌خوابی، زندگی با چشم‌بند، حضور دائم بازجو در محل، فشارهای روحی مداوم، تحقیر و تجاوز جنسی و ... را تحمل می‌کردند؛

- حبس زندانی در محل‌های نامتعارف مانند قرار دادن وی در کمد، توالت و ...

۳-۴- انواع دیگری از شکنجه‌ و آزار و اذیت معمول در زندان‌

- حمله و یورش پاسداران و مسئولان زندان به بندها و ضرب و شتم شدید زندانیان با کابل، زنجیر، چوب، مشت و لگد و...؛

- اتاق گاز: اتاقی بدون منفذ که در گرمای تابستان ده‌ها نفر به جرم ورزش دست‌جمعی کردن، در آن انداخته و به خاطر تعرق بالا و نبود اکسیژن، افراد دچار تنگی نفس و غش می‌شدند؛

- تونل: پاسداران در دو طرف به صف ایستاده و زندانی را که مجبور بود از میان آن‌ها بگذرد، با کابل و مشت و لگد، مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند؛

- بیگاری کشیدن از زندانیان: مجبور کردن زندانیان به کارهای ساختمانی، حمل و نقل، تعمیرات، نظافت و... در زندان، مانند کندن کانال، تفکیک زباله، تخلیه‌ی بار و بارگیری، تخلیه فاضلاب، آسفالت کردن محوطه و بندهای زندان، شستن راهرو‌های زندان...؛

- ضرب و شتم شدید زندانیانی که در اعتصاب غذا به سر می‌بردند و اجبار آن‌ها به شکستن اعتصاب غذا؛

- ضرب و شتم شدید زندانی قبل از پخش غذا در سلول‌های انفرادی گوهردشت؛

- تنبیه دست‌جمعی کلیه‌ی افرادی که در سلول‌های یک بند به سر‌می‌بردند به خاطر عدم معرفی کسی که در حال مورس زدن بوده است؛

- تزریق دارو در زیر پوست زندانی که منجر به زخم عمیق می‌شد؛

- اجرای حکم شلاق در هر وعده برای زندانیان مارکسیستی که نماز نمی‌خواندند ( بعد از قتل‌عام ۶۷)؛

- به بهداری نبردن بیماران و در اختیار قرار ندادن داروهای حیاتی به زندانی؛

- گرسنگی مفرط دادن به زندانیان؛

- سوءاستفاده‌ی جنسی نگهبانان و پاسداران مرد از زندانیان کم سن و سال.

4. شکنجه‌های رایج در دوران تسلط بهزاد نظامی در قزل‌حصار(هدف کسب اطلاعاتی که زندانی در دوران بازجویی ارائه نداده است)

- شلاق زدن با کابل در حمام بند و در زیر دوش آب سرد در هوای سرد زمستان در شب‌ها؛

- بیدار نگاه داشتن افراد بند و اجبار آن‌ها به شنیدن و دیدن شکنجه‌ی دوستان‌شان؛

-سوراخ کردن گوش؛

- زدن آمپول هوا؛

- زدن دستبند قپانی و آویزان کردن زندانیان...؛

- ضرب و شتم شدید زندانیان؛

- خواباندن زندانیان کف راهرو بند و دویدن از روی‌ آن‌ها؛

- زدن موی سرزندانی و ریختن آن در توالت و اجبار او به خوردن آن؛

- اجبار زندانیان به زدن کابل به دوستان‌شان؛

- اجبار زندانیان به انجام اعمالی که آن‌ها فرمان می‌دادند و سپس تنبیه افراد به خاطر درست‌ انجام ندادن فرمان‌ها و یا دقیق و صحیح انجام دادن‌ آن‌ها!

5. شکنجه‌، آزار و اذیت و فشارهای روحی

۵-۱- اعمال روش‌های تحقیرآمیز و ایجاد شرایط آزاردهنده‌ برای آزادی زندانیان

- عدم آزادی زندانیان پس از اتمام محکومیت و ابلاغ حکم جدید و یا ابلاغ حکم ثانویه مبنی بر این که تا اطلاع ثانوی(احراز توبه) در زندان می‌مانید؛

- الزام به نوشتن انزجارنامه و شرکت در مصاحبه‌های اجباری به منظور آزادی از زندان؛

- الزام افراد به گذاشتن وثیقه، ضامن و سند ملکی بعد از اتمام محکومیت برای آزادی از زندان.

۵-۲- فشار‌های ایدئولوژیک

- اجبار به شرکت در کلاس‌ها و برنامه‌های فرهنگی، مذهبی، سیاسی و...؛

- اجبار به شرکت و تماشای مصاحبه‌های اجباری که زندانیان مجبور به انجام آن‌ها شده بودند؛

- اجبار به انجام مصاحبه، اعلام انزجار در جمع، همکاری با مسئولان زندان و... در طول دوران زندان(در مقاطع گوناگون)؛

- اجبار زندانی به خواندن سرود "خمینی ای امام" به هنگام رفتن به هواخوری؛

- پخش نوارهای نوحه و زاری به صورت مداوم از بلندگوهای بند؛

- اجبار زندانی به نوشتن مقاله برای سالروز ورود خمینی و یا مراسم مشابه‌( در صورت امتناع زندانی، وی را تنبیه می‌‌کردند) قزل‌حصار- بند۶؛

- مجازات زندانیان مجاهد به خاطر انجام فرایض دینی جمعی (مانند نماز و دعا) و بزرگداشت اعیاد مذهبی و اجبار زندانیان غیرمذهبی به خواندن نماز و انجام فرایض دینی؛

- ممنوعیت برگزاری جشن‌های ملی مانند نوروز، شب یلدا و ...؛

- نگارش انواع و اقسام شعارها، سخنان خمینی ، بهشتی و دیگر رهبران رژیم به دیوارهای بند و محل‌های آمد‌و‌شد زندانیان؛

- تعارف کردن شیرینی و نان‌خامه‌ای به زندانیان بعد از موفقیت در انجام جنایتی از سوی عوامل رژیم و اجبار زندانیان به شرکت در جشن‌ها و سوگواری‌های رژیم.

۵-۳- ایجاد فشار از سوی تواب‌ها

- اجبار زندانیان به فرمان‌برداری از تواب‌ها و عناصر خود فروخته؛

- اجبار زندانی به زندگی در کنار تواب‌ها و کسانی که در جنایت‌های رژیم دست دارند؛

- کنترل دائم زندانیان از طریق تواب‌ها و عناصر بریده و ارائه گزارش لحظه به لحظه از اقدامات زندانیان به بازجویان و مقامات زندان.

۵-۴- ایجاد محدودیت در استفاده‌ از توالت و حمام

- اجبار زندانیان به استفاده از توالت در نزد دیگران در سلول‌های انفرادی(به علت قرار داشتن توالت در سلول)؛

- عدم فرصت کافی برای استفاده از توالت و حمام(۲۰ دقیقه برای اتاقی ۸۰ تا ۱۰۰ نفره)؛

- اجازه ندادن به زندانی برای رفتن به توالت هنگام لزوم و نیاز فوری، مجبور شدن زندانی به رفع جاحت در حضور ده‌ها نفر؛

- بستن شیر آب‌گرم و سرد و یا قطع آب هنگامی که تعداد زیادی از زندانیان داروی نظافت استفاده‌ کرده بودند؛

- اجبار زندانی به استفاده از آب سرد برای استحمام.

۵-۵- فشار روحی شدید به واسطه‌ی اعمال مقررات ضد کمونی (اشتراکی)

- ممنوعیت کمک به هم‌سلول و هم‌بند(تحت عنوان ممنوعیت زندگی کمونی و اشتراکی)؛

- ممنوعیت گفت‌و‌گو و تماس با افراد سلول؛

- ممنوعیت رفت‌و‌آمد به اتاق‌ها و سلول‌های دیگر؛

- اجبار زندانیان به عدم استفاده‌ی اشتراکی از پوشاک، مواد غذایی، بهداشتی، و هر آن‌چه که در تصور بیاید؛

- ممنوعیت تعارف کردن چیزی به دوستی

- اجبار زندانی به گرفتن اجازه‌ نامه از همسر و یا پدر و مادر برای کشیدن سیگار(قزل‌حصار- بند ۶)؛

- ممنوعیت آموزش به دیگران؛

- ممنوعیت آموختن زبان خارجی و ...؛

- ممنوعیت انجام‌ کارهای دستی و هنری‌ و ...؛

- اجبار افراد به بایکوت کردن هم‌اتاقی‌شان. زندانیان حق نداشتند با زندانی بایکوت شده صحبت کنند؛

- حبس زندانی در روی تخت. زندانی اجازه‌ی خارج شدن از تخت در طول روز و شب و نیز اجازه‌ی گفت‌وگو با کسی را نداشت. تنها هنگام رفتن به دستشویی می‌توانست از تخت پایین بیاید؛

- ممنوعیت استفاده از قرآن، نهج‌البلاغه، صحیفه سجادیه برای زندانیان مجاهد به ویژه در بند زنان در سال‌ ۶۲-۶۳.

۵-۶- آزار و اذیت روحی از طریق سیاست ادغام زندانیان و...

- ادغام زندانیان سیاسی و عادی و بعضاً خطرناک؛

- هم‌سلول کردن زندانیان مسلول (سل ریوی، غدد لنفاوی، مغز استخوان) با زندانیان سالم در انفرادی گوهردشت که منجر به شیوع بیماری سل در زندان شد.

- اجبار به زندگی همراه با بیمارانی که از روان‌پریشی شدید و مزمن رنج می‌بردند؛

- اجبار مادران به نگهداری کودکان‌ خردسال‌شان در زندان بدون داشتن کوچک‌ترین امکانات بهداشتی، درمانی، رفاهی و...؛

- نگاهداری زندانی در سلول انفرادی به همراه زندانی روان پریش؛

- اجبار زندانی به کار در کارگاه زندان.

۵-۷- اقدامات آزار دهنده

- زدن موی سر زندانیان از ته و اجبار آن‌ها به پوشیدن لباس زندان؛

- اجبار زندانیان به انجام کارهای برخلاف میل‌شان که به منظور تحقیر کردن آنان صورت می‌گرفت مانند تراشیدن سبیل؛

- اجبار زنان به سر کردن چادر سیاه؛

- اجبار زنان به رعایت حجاب در سلول انفرادی.

۵-۸- محرومیت از امکانات محدود زندان

- ممنوعیت ملاقات برای مدت‌های طولانی؛

- عدم امکان ملاقات اعضای درجه یک خانواده‌ (برادر و خواهر). بعد از چندین سال اجازه داده شد که خواهر و برادر بالای ۳۵ سال، سالی یک‌بار به ملاقات بیایند؛

- عدم امکان نامه‌نگاری مرتب با اعضای خانواده. در صورتی‌که این امکان فراهم می‌شد، تنها پنج خط آن‌هم روی برگه‌های ویژه‌ی زندان مجاز شمرده می‌شد؛

- قطع هواخوری برای ماه‌های متوالی؛

- قطع سیگار، روزنامه‌، تلویزیون و...؛

- حمله به بندها و تخریب وسایل دست‌ساز زندانیان، اموال آنان و گاه همراه با جریمه‌ی نقدی زندانیان.

۵-۹- تحقیر و توهین مداوم

- اجبار زندانیان مارکسیست و غیرمذهبی به انجام فرایض دینی مانند نماز، روزه و...؛

- تحقیر زندانیان غیرمذهبی و غیرمسلمان با نجس خواندن آن‌ها و اعمال محدودیت‌‌هایی در رابطه‌ با آن‌ها مانند ممنوعیت شستن دیگ غذا و ظروفی که مورد استفاده عمومی قرار می‌گیرند، ممنوعیت رفت و آمد به مسجد بند، ممنوعیت استفاده از توالت‌های عمومی بند و...؛

- تحقیر زندانیان مجاهد و اجبار آن‌ها به استفاده‌ از کلمه‌ی "منافقین" به جای "مجاهدین" به هنگام پاسخ به پرسش در باره‌ی اتهام.

۵-۱۰- نگاه داشتن تیغ بازجویی و شکنجه و اعدام بر سر زندانی

- مفتوح بودن پرونده‌‌ی زندانی و تهدید دائم او مبنی بر تجدید بازجویی، شکنجه و محاکمه؛

- تداوم شکنجه و بازجویی در طول دوران زندان به منظور تجدید محاکمه و افزایش حکم؛

- انتقال زندانی به وزارت اطلاعات و نهادهای امنیتی و مجبور کردن وی به پرکردن فرم‌ها و لیست‌های مختلف.

6. فشار روی زندانیان روان‌پریش

- ضرب و شتم شدید زندانیان روان‌پریش در یک پروسه‌ی طولانی برای اطمینان یافتن نسبت به صحت بیماری‌ آن‌ها؛

- نگاه‌ داری زندانیان روان‌پریش در یک اتاق بدون پنجره ( گوشه‌ای از محوطه‌‌ی‌ آموزشگاه در اوین). بین‌ سالن‌های ۱ و ۲ را دیوار کشیده و تبدیل به یک اتاق کوچک کرده بودند(اتاق ۳۸)؛

- نگاه‌ ‌داشتن زندانیان روان‌پریش در وضعیتی به غایت اسفناک و وارد آوردن انواع فشارهای طاقت‌فرسا و همراه با تجاوز و سوءاستفاده‌ی جنسی به منظور اطمینان یافتن نسبت به صحت بیماری آن‌ها؛

- نگاه داشتن زندانیان روان‌پریش در کنار‌هم در یک فرعی ویژه در گوهردشت بدون کوچک‌ترین امکان درمانی و یا بهداشتی به منظور افزایش فشار روی آن‌ها و اطمینان کسب کردن نسبت به صحت بیماری‌آن‌ها؛

- حبس طولانی مدت زندانیان روان‌پریش در سلول انفرادی برای اطمینان یافتن نسبت به صحت بیماری آن‌ها؛

- در اختیار قرار ندادن داروهای ویژه برای کنترل زندانیان روان‌پریش.

7. آزار و اذیت کودکان زندانی به خاطر والدین‌شان

- حضور کودکان در شکنجه‌گاه به هنگام شکنجه‌ی والدین و تحمل فشارهای بعدی ناشی از آن؛

- تنها شدن کودک در سلول انفرادی به هنگام شکنجه‌ی والدین و شنیدن صدای آن‌ها در زیر شکنجه؛

- مشاهده‌ی وضعیت ناگوار پدر و به ویژه مادر بعد از شکنجه؛

- حبس در سلول‌های انفرادی در شرایط فاجعه‌بار؛

- تلاش بازجویان برای کسب اطلاعات از کودکان در مورد پدر و مادر و رابطه‌هایشان با دیگران که به روش‌های گوناگونی انجام می‌شد؛

- محرومیت از داشتن شیرخشک، پوشاک مناسب، پوشک، داروهای مورد نیاز و ...؛

- رنج بردن از سو‌ءتغذیه و عدم رعایت موازین بهداشتی در زندان؛

- محرومیت از تنفس آزاد، بازی، دیدن کودکان هم‌سن و سال، داشتن اسباب‌بازی و...؛

- محرومیت از دیدار با بستگان نزدیک.

8. فشار روی خانواده‌های زندانیان و اعدام شدگان

۸-۱- آزار و اذیت و شکنجه‌‌ی روحی در گورستان

- تحقیر خانواده‌های داغدار از طریق عدم صدور اجازه‌ی دفن عزیزان‌شان در قبرستان‌های عمومی(در بعضی موارد خانواده‌ها مجبور به دفن فرزندان‌شان در باغ و یا حیاط منزل مسکونی‌‌شان می‌‌شدند)؛

- اختصاص قبرستان‌های ویژه برای دفن زندانیان اعدام شده‌ی غیرمسلمان و مارکسیست

- نبش قبر و بیرون‌‌آوردن جنازه و رها کردن آن در پشت درب خانه‌ی والدین آن‌ها (غالباً در شهرستان‌ها)؛

- ندادن نشانی قبر و تاریخ اعدام فرد به خانواده(اکثر خانواده‌هایی که فرزندان‌شان در قتل‌عام ۶۷ در تهران به شهادت رسیدند با چنین مشکلی رو‌به‌رو بوده‌اند)؛

- ضرب و شتم، دستگیری، بازجویی و شکنجه‌ی مادران و همسرانی‌ که در بهشت‌زهرا و گورستان خاوران بر سر قبرهای فرضی فرزندان‌شان تجمع می‌کردند؛

- شکستن سنگ ‌قبرهای زندانیان اعدام شده توسط عوامل رژیم؛

- دفن کردن مجدد جنازه‌ در محل‌هایی که گفته می‌شد زندانیان سیاسی در آن‌جا به خاک سپرده شده‌اند به منظور جلوگیری از تجمع خانواده‌ها؛

- تحقیر و توهین گورستان‌هایی که اعدام شدگان در آن‌ها به خاک سپرده شده‌‌اند، از طریق نام‌‌گذاری‌هایی چون "لعنت آباد" برای نامیدن آن مکان‌ها.

۸-۲- آزار و اذیت خانواده قربانی به هنگام اعلام خبر اعدام فرزند‌شان

- مطالبه‌ی پول تیر از خانواده‌ها برای دادن نشانی قبر فرزندان اعدام ‌شده ‌شان؛

- قرار دادن پیش شرط باطل کردن شناسنامه‌ی اعدام شدگان تحت عنوان "متوفی، مرگ به صورت عادی" برای نشان دادن محل و نشانی قبر؛

- اطلاع دادن به خانواده‌ی بعضی از دختران اعدام شده مبنی بر این که فرزندشان پیش از اعدام به عقد یکی از پاسداران درآمده است. در این رابطه پاسدار مربوطه به همراه یک جعبه شیرینی و مقدار اندکی پول به خانواده‌ی مورد نظر مراجعه می‌کرد؛

- درخواست از خانواده‌‌ های زندانیان اعدام شده برای ابراز خوشحالی نسبت به اعدام فرزندان‌شان؛

- تهدید خانواده‌‌های زندانیان اعدام شده مبنی بر عدم برگزاری مراسم یادبود و یا سوگواری؛

- ایجاد مانع و عدم ارائه‌ی مدرک مبنی بر اعدام افراد متأهل که موجب می‌شد همسران آن‌‌ها نتوانند ازدواج کرده و یا کارهای حقوقی همسرشان را دنبال کنند.

۸-۳- قرار دادن خانواده‌ی اعدام شدگان در بلاتکلیفی

- اعدام زندانی و عدم اطلاع آن به خانواده‌‌اش؛

- اجبار زندانی به نوشتن نامه مبنی بر زندگی در پایگاه‌های مجاهدین و ارتش آزادی‌بخش، تهیه‌ی عکس از زندانی زیر عکس رهبران مجاهدین و ارسال آن برای خانواده‌‌ی زندانی مبنی بر این که او در خارج از کشور به سر می‌برد؛

- عدم پذیرش مسئولیت دستگیری زندانی و قرار دادن خانواده‌ ها در بلاتکلیفی. این موضوع در واقع یکی از علت‌های اصلی بالا رفتن آمار مفقود شدگان بوده است.

۸-۴- آزار و اذیت خانواده‌ی زندانیان سیاسی به هنگام ملاقات

- تبعید زندانیان به زندان‌هایی دور از شهر و محل سکونت خانواده که مشکلات زیادی را در راه ملاقات خانواده‌ ها با فرزندان‌شان ایجاد می‌کرد. اعزام زندانیان سیستان و بلوچستان، بندرعباس، بوشهر، مسجد سلیمان، برازجان، بهبهان، کردستان، کرمانشاه، مشهد و... به تهران و کرج نمونه‌ای از آن است؛

- دستگیری و بازجویی و شکنجه‌ی خانواده‌هایی که خارج از مقررات و ضوابط ملاقات در زندان، با زندانی صحبت کرده‌اند. زندانیان تنها مجاز به گفت‌وگو در باره‌ی مسائل خانوادگی بودند؛

- دستگیری، بازجویی و شکنجه‌ی خانواده‌هایی که به شکل دست‌جمعی به دادستانی و مراکز قضایی رژیم برای دادخواهی نسبت به وضعیت بستگان‌شان رجوع می‌کردند؛

- اجبار خانواده‌ها به فارسی صحبت کردن در زمان ملاقات علی‌رغم این که بعضی از افراد خانواده‌ها قادر به فارسی صحبت کردن نبودند و یا برایشان به سختی امکان داشت، به ویژه در رابطه با کُردها و بخشی از آذربایجانی‌ها؛

- توهین، فحاشی، تحقیر و تهدید به دستگیری افراد خانواده‌ها پیش از ملاقات؛

- نقل و انتقال خانواده‌ی زندانیان سیاسی به سالن ملاقات در مینی‌بوس‌های فاقد شیشه و پنجره و ایجاد جو رعب و وحشت در میان‌ آن‌ها پیش از ملاقات(گوهردشت)؛

- ایجاد فضای رعب و وحشت به هنگام دیدار خانواده با زندانی؛

- ارائه‌ی اخبار نادرست در باره‌ی زندانی به خانواده‌؛

- ممنوع‌الملاقات کردن زندانی برای مدت‌های طولانی؛

- عدم اجازه‌ی ملاقات حضوری فرزند بالای شش سال با پدر و مادر؛

- تهدید، بازرسی، ایجاد جو رعب و وحشت در رابطه با کودکان خردسال زیر ۶ سالی که با پدر و مادرشان ملاقات حضوری می‌کردند؛

- فشار روی همسران بعضی از زندانیان سیاسی برای جدایی؛

- وعده‌های توخالی به خانواده‌ها مبنی بر آزادی قریب‌الوقوع زندانی؛

- تلاش بی وقفه برای ایجاد تضاد بین خانواده و زندانی، به ویژه در ارتباط با کسانی‌که متأهل بودند.

9. تداوم شکنجه و آزار بعد از آزادی از زندان

- اجبار زندانی به معرفی نوبه‌ای خود (هفتگی، ماهانه و...) به وزارت اطلاعات، دادستانی و دیگر نهادهای سرکوبگر رژیم که معمولاً همراه با بازجویی، ضرب و شتم، تهدید، تطمیع و ... بود؛

- احضار زندانی به وزارت اطلاعات در مقاطع گوناگون از جمله قبل و بعد از انتخابات و یا سرفصل‌های سیاسی و... همراه با بازجویی و ...؛

- گرفتن تعهد و امضا از زندانی مبنی بر عدم تماس با زندانیان آزاد شده و خانواده‌های آنان و به ویژه خانواده‌های شهدا؛

- دستگیری گسترده‌ی زندانیان سیاسی آزاد شده به هنگام بروز بحران‌های اجتماعی و آزار و اذیت آن‌ها؛

- ارائه‌ی پیشنهاد همکاری اطلاعاتی با نهادی امنیتی واطلاعاتی در مقاطع گوناگون و زمان‌هایی که فرد ملزم به معرفی خود به نهادهای امنیتی است؛

- اجبار زندانیان سیاسی آزاد شده به امضای متن‌های از پیش تهیه شده از سوی وزارت اطلاعات خطاب به ارگان‌های بین‌المللی در رابطه با جریان‌های فعال سیاسی(به ویژه مجاهدین) و محکومیت فعالیت ارگان‌های حقوق بشری که در رابطه با نقض حقوق بشر در ایران می‌کوشند؛

- اجبار زندانیان سیاسی جهت ملاقات با نماینده‌ی ویژه ملل متحد و یا دیگر هیئت‌های بین‌المللی برای پیش‌برد سناریوهای مورد نظر وزارت اطلاعات؛

- ممنوعیت مسافرت به شهرهای مرزی و یا نزدیک مرز؛

- عدم امکان ادامه‌ی تحصیل در دانشگاه‌های دولتی؛

- عدم امکان اشتغال در مراکز دولتی و نیمه دولتی؛

- ضرب و شتم زندانی به قصد کشت در خیابان توسط تیم‌ها و افراد ویژه؛

- ربودن، شکنجه و سربه نیست کردن زندانی پس از آزادی؛

- تهدید به ربودن و کشتن به صورت رسمی از طریق بازجویان و تهدید غیررسمی از طریق تماس‌های مکرر تلفنی؛

- تعقیب و مراقبت علنی و غیرعلنی برای ایجاد فضای رعب و وحشت دائمی برای زندانی آزاد شده؛

- گرفتن تعهد از زندانی مبنی بر این‌که در صورت تماس گروه‌ها و یا افراد سیاسی با او مراتب را به وزارت اطلاعات و دادستانی انقلاب اطلاع دهد؛

- ایجاد تشکیلات‌ سیاسی موازی با مجاهدین از سوی وزارت اطلاعات و دادستانی و تماس با زندانیان آزاد شده و ترغیب آن‌ها به فعالیت سیاسی و سپس سربه نیست کردن آنان؛

- ارسال فیلم، نشریه، جزوه، کتاب، اطلاعیه‌ی جریان‌ها و گروه‌های سیاسی فعال (به ویژه مجاهدین) از سوی وزارت اطلاعات برای زندانیان آزاد شده جهت تحت فشار قرار دادن بعدی برای جلب همکاری آن‌ها؛

- کنترل تلفن و ضبط مکالمه‌های تلفنی زندانیان آزاد شده به منظور ایجاد فشارهای بعدی؛

- قرار دادن زنان تن‌فروش و همکار وزارت اطلاعات بر سر راه سوژه‌ی مورد نظر به منظور ایجاد رابطه‌ی جنسی با او و فیلم‌برداری از آن برای تحت فشار قرار دادن سوژه. این شیوه در رابطه با کسانی به کار می‌رود که سابقه‌ی فعالیت سیاسی داشته و مقامات اطلاعاتی قصد سوءاستفاده از آن‌ها را دارند؛

- گذاردن شنود حتا در اتاق خواب زندانیان آزاد شده و افراد فعال سیاسی به منظور ایجاد فشارهای‌ بعدی یا جلب همکاری آن‌ها.

---------------------------------------------------------------------------

پی نوشت‏ها:
[1] مراقبت و تنبیه – تولد زندان، میشل‌ فوکو، صفحه‌ی ۲۱.

[2] مراقبت و تنبیه – تولد زندان، میشل‌ فوکو، صفحه‌ی ۲۲.

منبع : بخش شکنجه از کتاب چهار جلدی " نه زیستن نه مرگ " از ایرج مصداقی .

یلدا بود و مهر بود و من

2010-12-21T20:22:00.000+03:30

زایش مهر است و فرمانِ روشنایی، هنگامه‌ی عشق است و سرآغاز دلدادگی، یاد یاران و چکامه‌ی زایندگی

گفت: "چرا رنگت پریده؟"

شنید: "رنگت دیدم و بی رنگ شدم"

گفتا: "کجا؟"

بگفت: "همان جا که سیاهِ گیسو و سپیدِ فردایت دیدم"

پرسید: "کِی؟"

پاسخید: "آن شب، که زرد بودم و رنجور، که گیسوی بلندت دیدم در نور"

- چشم چرونی می کردی؟

- مَردمِ چشم کَندم، سویت فرستادم، آهی کشید، مرا هلید، جانم تکید، هیچم نماند جز دل، دل‌فشانی می کردم

- من که چیزی ندیدم!

- من هم!

- ندیدی؟! همین؟

- نه این، که آن... دیدمت، دل بستمت، جانم فشاندم، روحم نشاندم، راهم کشاندم، نامت ستاندم

- کی بهت گفت؟

- نه باد گفت و نه قاصدک... ناز دیدمی، نیاز بُردمی، سرخ گشتمی، به دل گفتمی، خونش خوردمی، ز هوش رفتمی، به خواب جستمی...

- چه خوابی دیدی؟

- آب بود و دار بود و خاک بود و باد بود و برف بود و نور بود و تو بودی

- چه شکلی بودم؟

- نار بود و سرو بود و ناز بود و تاژ بود و نور بود و تو بودی

- دیگه کیا بودن؟

- دریا که موجید، کوه که خوابید، ماه که تابید، خور که نورید، چشم که کورید، برگ که زردید، ابر که غرید، باد که پیچید، برف که پوشید...

- تو چیکار می کردی؟

- برگیدم و چرخیدم، افتادم و خندیدم، لولیدم و خیزیدم، سرخیدم و لرزیدم، زردیدم و برگیدم

- حالا که فهمیدی من یلدام، نمیگی کی هستی؟

- پاییز...

هست: نازنینان در بند، دلبستگانشان بند بند

باشد: ایرانیان رها، لب ها پُر ز خند

New US map , Based on Navy's Fleet Areas and Arab Partners

2010-12-05T14:19:00.002+03:30

US Navy's facebook + :

"The reason why the Navy chooses to use "Arabian Gulf" and not the historically used "Persian Gulf" is that "Arabian Gulf" is the naming convention recognized by our regional Arab partner nations and used by the U.S. Navy in the 5th Fleet area of operations"

In other word, money and friendship do matter , and can change any thing, so, maybe it will be the next US map based on Navy's fleet areas and their Arab partners.

نقشه آینده ی آمریکا بر اساس پیوندها و خواستهای یگان دریایی آن کشور

Persian Gulf is Persian Gulf

FOR EVER

گشایش دنبالگی و کسوف بالاترین - طالع بینی دنبالگی

2010-11-18T01:05:00.000+03:30

آیا فرجی بعد از شدت خواهد بود؟

به میمنت و مبارکی و از قدرت کامله‌ی سایت داران منان و جلیل، اقبال و طالع سعد و عزت و اجلال همایونی نصیب دنبالگیان شد و در روز عرفه کسوفی جزئی بر بالاترین حادث شد و ماهِ ماهرویان پوششی بر تلالو لینکیدن افکند ، که یکایک نیکان ، سایتش را کوس رحلت زدند ، چنان که آیه‌ی شریفه‌ی یخرجون الناس من دین الله افواجا متبادر شد و این بار هم خروج از دین الله منظور بود و باری تعالی چنین روزی از پیش دیده بودند و تو چه دانی که قارعه چیست، که اگر آقا مهدی یحیی‌نژاد میدانست قارعه چیست شاید چنین عملی نمینمود و شاید هم به مصحف کریم و آیه‌ی وقاتلوا هم حتی لاتکونو فتنه تمسک جسته که اینجا بجای قاتلوا معنای خارجوا مستفید شده و خارج شدگان ، خروج از نقد را چون مرگ دانسته و آنرا به قاتلوا تفسیر کرده‌اند.

گفتیم که شدت دیدند و کوس رحلت زدند ، به امید فرج، و بر محصول سال‌ها بحث و جدل و مثبت و منفی و حمایت جیوش الخضراء و گرگ‌زنی و الوانیِ ولایت و جهدِ در عنایت اُمم خارجه و فحصِ در کِلم و افشای اسناد خفیه و اوامر آیت الله جرمانی –دام ظله عالی- و الطاف بانوی مکرمه بالایار – قدس الله نفسها الراضیه- و افاضات بوف المتهذبین یکجا پشت پا زدند و ماتـَرَک را در دل خاک نهادند و مهملِ اشتیاق در جزیره دنباله نهادند، که گفته‌اند دنبالگی آموز اگر طالب فیضی، باشد که حُریت یابند و نقد زنند هرچه نامقدس را ، که زین باب آورده‌اند هیچ مقدسی وجودندارد در زمین و هیچ نادیده‌ای در آسمان،‌ که رنسانس،عالم لاهوت را به زمینِ برهوت آورد، و بدان و هشیار باش که مکتوب است : کُلکُم راع و کلکم مسئول، و سکوت هر مسلمان ظلمی است که بر هر نامسلمان میرود.

در روز سه شنبه مصادف با 25 ماه عقرب شمسی و سنه 2322 رومی، حدود 28 درسد از جِرم آفتابِ بالاترینی در عقده‌ی راس و حدود 47 درسد در شمال غربی منفک شد و شروع به انکساف، که این کسوف بجز از بالاترین ، در ستون پربحث‌های دنباله نیز بشدت قابل رویت بود. ایضن این کسوف در سرار عالم هستی توسط هر ذی‌وجودِ آنلاینی قابل رصد است که شایسته نبود مدیرانش چنان کنند و شاید –الله اعلم- بایسته بود عاملان دندان خود بیشتر به هم ساییده و کمی هم بر جگر می‌فشردند، باشد که فرجی در کار حاصل آید و شِدت و هِدت به سرآید.

از این حرکت رایحه‌ی بهجتی به مشام نرسید و سدای پای استبداد –خفن- به گوش برخورد کرد، برخوردکردنی! و این میان تنها مهیار بود که نالان و زار کیاآرین را بخواست که تفالی زند و مروای سایت بیند و هم وضعیت کواکبِ هاستینگ طلب کند ، که خواجه آب پاکی را بر روی سر ایشان بریخت که : تامل کن! مگر وهله‌ی اول است که کوچ میکنند. اگر ماندند قدمشان روی چشم، شاید هم دنباله را دعوتنامه‌ای کردید، و اگر هم چون سابق به خانه‌ی خویش بازگشتند، از رفتن ایشان شما را حرمان آید و بر دِماغ ایشان نسیان، که آیا اساسن چنین سایتی بودستی و کسی ناله‌ها شنیدستی؟ که گفته‌اند جنگ هفتادودو ملت همه را عذر بنه و دعوای زوجین بشنو و لذت ببر و ناخن به هم بزن و هیزم نمامی ببر، اما باور مکن (راوی متواترن گوید همه‌ی این ها را حافظ گفته است).

باری، باشد که ملوک بالا و کاربرانِ والا به تفاهمی دررسند و سایت اکبر و اَزمن ایشان کما فی‌السابق باشد، که آن را نه ورود قمر به عقرب و نه خروج الشعاع آسیبی زند و همیشه و دائم مقارنه نیرین باشد و شادی و طالع مروا، که بالاترین ایرانیان را در خبر رسانی حجت‌است، و اعاظم حزن و مفاخر سرکوب خندان شده‌اند و مشاهیر سبزیَت و اجله‌ی حریت دلنگران.

مفتخر و مشعوفیم از بودن یاران دیرین – وگه تازه- از بالاترین ، و گریانیم از آنچه بر یکپارچگی ما میرود.

تمت ، با یک چشم اشک و با چشم دیگر هم اشک، نخست از حزن و دیگری از شوق.

الاحقر – گیگا

بهروز مرا ببخش! تازی‌خواهان تازیانه‌ات زدند و من دم فرو بستم - برای بهروز جاوید تهرانی

2010-11-11T06:48:00.001+03:30

مرا ببخش دوست من، که تو در زندان بودی و زیرشکنجه، و من در آرامش ... و نه در یادت

مرا ببخش همکلاسی، که تو در هتل مخوف بی‌قرار بودی و من در کلاس درس ... آرام

پوزشم بپذیر بهروز جان، گاهی که تو از ستم کفتارها رنجنامه می‌نوشتی ، شکنجه می‌شدی و ناسزاهاشان می‌شنیدی، من در خانه داستان می‌خواندم و یا کرسی‌شعر می‌شنیدم

شرمگینم که تو سال‌ها بدنبال آزادی در زندان هستی و من تنها در پی یافتن مرامت، حزبت، سگالت

تازی‌جویان تو را امروز تازیانه زدند ، 74 تا، و باور دارم تنها 74 از 74000 به گوش‌ما رسیده است و من... راستی کجا بودم؟ پشت لپ‌تاپ! خواندم و هیچ نکردم...

چرا، تنها کمی گریستم... نه بر رنج تو، که بر ...

تو فرزندِ جاویدِ ایرانی، مرا می‌بخشی؟

چه ببخشی و چه نبخشی، برای آزادی تو و دیگر دوستان تلاش می‌کنم... امیدوارم.

کورش! بیدار باش ، ما آسوده خوابیم

2010-11-05T20:52:00.000+03:30

Cyrus the Great Tomb

کورش بزرگ: "از تاریخ و سرگذشت پیشینیان خویش پند گیرید، تاریخ مکتب پند و عبرت است" (1)

درود پدرم! درود کورش بزرگوار!

پدری که ندیدمت و نشنیدمت ، تنها یافتمت در آنچه بیگانگان نوشتند و خدایت خواندند ، هم آنجا خواندمت و هم در گِردکی گِلین که بر گُرده‌ی تاریخ بوی گُل می‌داد، از گفتار شما و کردارتان، و بی‌گمان از پندارشما.

راستی، آن گِلنبشته را اکنون ، پس از دوهزار و پنج سد سال، به تهران آورده‌اند که بخشی با آن خوش‌اند و دگرانی هم با آن دلخوش، و اگر راست گویمت دسته‌ای هم ناخوش! بگذریم...

پدر بزرگوار! الله را میشناسید؟ اگر بودید اکنون چی‌چی‌اللهی بودید؟ این روزها یکی حزب اللهی است، دیگری ثاراللهی، یکی علی اللهی و دیگری شاه‌اللهی، بخشی سبزاللهی و دسته‌ای شازده‌اللهی! و تا دلت بخواهد (میدانم که نمیخواهد!) از این‌ها داریم. اگر شما بودید ، چه بودید؟ گمان می‌کنم اورمزداللهی ، یا پارس‌اللهی، یا آزادی‌اللهی، یا... نمیدانم، اگر امروز بودید، هرچه بودید دیگر کورش بزرگ نبودید، چون سدها گناه داشتید که هرکدامش سزای بادافرهی و همه‌ی آنها –شرمنده- سزاوار دشنام و ناسزا.

شگفت‌زده شدید؟ برایتان بیشتر خواهم گفت.

کورش بزرگ! بامداد را به یاد دارید؟ بامدادان پاسارگاد را نمیگویم، سراینده‌ای را گویم که از شام و تاریکی بیزار بود و بدنبال تاباندن نور بود؟ ا. بامداد، که می‌گفت مردم ایران حافظه‌ی تاریخی ندارند. گفته‌اش را باور دارید؟ آیا شما نامه‌ی جامعه شناسی نخبه کشی را خوانده‌اید؟ اگر پاسختان واژه‌ی نه می‌باشد، ای-میل بدهید برایتان بفرستم. راستی! شما چاهی یا کوهی ندارید تا درخواست‌ها و درد دل‌هایمان را آنجا بیاندازیم؟ چه خوب می‌شد اگر داشتید، چون این روزها به ‌نام شما خیلی کارها می‌کنند.

اساسن امروز که نه، از دیروز اینگونه بوده است. سدها سال پیش، از همان‌روز که یکی اردشیر نام و بسیار دین‌خو از تبار ساسان آمد و پارتیان را به‌ فرمان(!) اهورا‌مزدا کشت و نابود کرد و خود را پیرو و دنباله‌رو شما خواند و پس از او هم بسیاری چنان کردند. مگر شما که بودید و چه کردید؟ هر چه بودید خوشا به شما که امروز نیستید، زیرا بی‌گمان دیگر کورش بزرگ نبودید! می‌دانید، کار ما شده بادکردن و بزرگیدن کسی و سپس سوزنِ (کاش سوزن، بخوانید دشنه) نق و نوقِ نکوهش و آک و بدنامی به او زدن، و ترکاندنش، و پس از فروکش کردن خرسندیِ برخاسته از کین‌خواهی و در دل خندیدن‌ها، آنگاه رخت غم به تن کنیم و برایش سوگواری کنیم، که ای کاش هنوز مانده بود، ای کاش چنین می‌کرد، کاش چنان نمی کردیم، ووو.

امیرکبیر را می‌شناسید؟ با او چنان کردیم. قائم مقام فراهانی و مصدق را باید بشناسید، که با آنها هم چنان رفت. محمدرضا پهلوی را چه؟ پسر همان شاهی که مانند شما پسوند بزرگ داشت و بسیار آبادانی به ایران زمین نمود؟ پهلوي نخستين ، که او را هم انیرانیان بر تخت و بر ایران نشاندند، اما بسیار بهتر از دیگران کنش داشت و آبادانی کرد، از دیگرانی که آنها هم –بیشتر- دست‌نشانده بودند و پشیزی به یاد ایران و ایرانیان نبودند و چنان کردند و می‌کنند که می‌بینید، نه از تاک نشان مانده و نه از تاک‌نشان...
(پدر به فریادم برس، بانگ شاه‌اللهی بودن من برخاسته است...)

پدر بزرگوار! شاه پیشین از شما می‌خواست آسوده بخوابید، که ایرانیان بیدارند. اما من از شما می‌خواهم که نخوابید، خواهش میکنم، چون امروز ما خواب هستیم. خودمان را بیدار نشان می‌دهیم اما هربیداری از کسی سربزند، چماق بدگمانی و سبک‌شماری و خوارداشتن و برچسب زدن را بالا می‌بریم و بر سرش می‌کوبیم. به این هم بسنده نمی‌کنیم، گذشته‌ی او را پیش چشمانش می‌آوریم، تا پیش از به‌دنیا آمدنش! چنان با درشتی خودش و دینش وآیینش را زیر پرسش می‌بریم که نگو و نپرس! مگر نمی‌دانید که تنها ما هستیم که می‌دانیم؟! می‌گردیم ببینیم امروز چه کسی هم‌دیدگاه ما نیست (هنوز به دشمنان نرسیده‌ایم!) ، تنها او را بس که با ما یکسان نیاندیشد، چنان با سنگ بررسی و سنجش و واخواست و کین‌خواهی سرش را نوازش می‌کنیم که هزاران بار از کرده‌ی خویش پشیمان گردد، خواه او مصدق باشد و خواه میرحسین موسوی، خواه آرامش دوستدار باشد و خواه اکبر گنجی، چه نوری‌زاد باشد و چه نوری علا، برای ما یکی هستند، آن دم تنها می‌دانیم که باید او را بکوبیم و خرد کنیم، و سپس سیگاری آتش بزنیم و آهنگی از یکی زنده‌یاد خواننده‌ی درگذشته گوش کنیم و افسوس رفتنش را بخوریم: هی! روزگار... چرا او را بردی و جنتی هنوز زنده است؟!

راستی پدرجان! آخوند جنتی را به‌یاد دارید؟ گویند پیش از آفرینش جهان بوده و اهریمن را آموزگاری کرده است! پس اگر امروز بودید ، بی گمان، برای زندانی نکردن و از بین نبردن او تاکنون سدها پیوند و لینک زده بودیم و –زبانم لال- سرتا پای شما و بانو ماندانا و نیای مادی (مادستانی) شما را چنان رنگی کرده بودیم که با آب هیچ رود بزرگی مانند کُر پاک کردنی و تمیزشدنی نبود، همان که بر سر موسوی و کروبی و رهنورد می‌آوریم امروز، و برسر حسنک وزیر و فراهانی و امیرکبیر و مصدق و محمدرضا آوردیم دیروز، و سرانجام همه را به گردن انیرانیان و دشمنان می اندازیم همیشه...
(پدر کمکم کن، فریاد سبزاللهی بودن من نیز برخاست...)

آری پدر جان! نخوابید ، نخوابید که اکنون هنگامه‌ی بیداری است ، اما ما خوابیم. سروشِ اهورا را بفرمایید شیپوری بنوازند ، باشد که برخیزیم.

پدر ارجمند! در پايان ، يادتان باشد اگر مانند من نيانديشيد و از آنچه من می‌پسندم پشتيباني نکنيد، هنوز از پرونده گنج های کزرسوس و گشایش بابل و پيراهن گل‌گلي پانته‌آ گفتنيهايي داريم :چشمک:

"مدت کوتاه عمر انسان اجازه نمی دهد که هر کس جداگانه یک یک کارها را تجربه کند. ناچار باید از تجارب دیگران ، خاصه گذشتگان هم بهره یافت و این چیزیست که از تاریخ بدان می توان رسید. بدینگونه، کسی که در تاریخ تأمل می کند و ... مثل آنست که در رویدادهایی که برایش پیش آمده است با تمام خردمندان –عقلای عالم- مشورت کرده باشد" – ابن فندق (2)

پ ن :

1. گزنفون، کورش‌نامه ، رضا مشایخی، علمی فرهنگی، چهارم 1380، برگ 270

2. زرین کوب، عبدالحسین، تاریخ در ترازو، امیرکبیر، هفتم 1381، برگ 73

Gloomy Sunday

2010-10-03T10:29:00.004+03:30

+ Gloomy Sunday (Rezső Seress), Vocal: Pyotr Leschenko

The Hungarian Suicide Song

Versions:
+ Billie Holiday

+ Paul Robeson

+ Bjork

+ Ray Charles

+ Hungarian Version

+ Sarah McLachlan

+ Original

+ Silent Hill

+ Serge Gainsbourg

+ Sarah Brightma

+ Elvis Costello

+ Kronos Quartet

+ Old with lyrics

پاییز آهنگین و آهنگ پاییزی

2010-10-02T00:30:00.016+03:30

+ پاييز طلايي - فريبرز لاچيني

+ پاييز زيبا - آنتونيو ويوالدي (چهار فصل)

+ سروده پاييز - اردلان سرفراز

+ پاييز آمد - در ميان درختان...(دانلود)

+ پاييز آرام

+ هواي پاييز - هيلا صديقي

+ ترانه ي پاييز - شاهرخ

+ پاييز در برگها گم بود - فريبرز لاچيني (هومن غفوري)

+ Andrea Bocelli with his Fiancee "Les Feuilles Mortes' (Autumn Leaves)

+ Eva Cassidy - Autumn Leaves

+ Autumn Leaves - Nat King Cole

+ Doris Day - Autumn Leaves - 1956

+ Autumn Leaves - Bill Evans

+ Edith Piaf - Autumn Leaves (Les Feuilles Mortes)

+ Autumn Leaves- Chet Baker - Paul Desmond

+ Paolo Nutini - Autumn

+ Forever Autumn - Justin Hayward

+