میر حسین و کروبی دستگیر شدند. از سرنوشت آنان اطلاعی در دسترس نیست. مردم و فرماندهان دفاع مقدس کجایند؟

میر حسین موسوی و شیخ مهدی کروبی دستگیر شده و به مکان نامعلومی فرستاده شدند. آیا همه منتظر چنین خبری از فالس‏نیوز هستیم؟ یا –زبانم لال- بدتر از این؟ مگر حبس و دستگیری چیست؟ اتفاقن اگر اکنون در اوین بودند خیالمان راحت‏تر بود! اکنون مشخص نیست کجا و تحت چه شرایطی و توسط چه کسانی و در چه موقعیتی و با چه امکانات و تهدیداتی دست به گریبان هستند. هنگامی که نزدیکان آنان از ایشان خبر ندارند و برخی از ایشان هم دستگیر شده‏اند، دیگر منتظر چه هستیم؟ منتظریم نیرویی خودسر! نوشیدنی سمی یا خوراکی زهرآلود به ایشان بدهد، یا منتظر اعترافات نمایشی ایشان هستیم؟ شاید هم چشم به راه ضعف جسمانی و...

پوزش اگر از عنوان این خبر ناراحت شدید، اما این حقیقت است و اکنون جز این نیست، دل خوش به درخانه بودن ایشان نباشیم که مشخص نیست چه کسانی کنار و بالاسر ایشان هستند، با آنان چه می‏کنند و از آنان چه می‏خواهند، گرچه همه دانیم که بر آنان چه می‏رود! پس چه نشسته‏ایم؟ یکبار مرده‏پرست نباشیم و به زنده‏بودن و پایمردی ایشان توجه کنیم. یکبار خروش برآوریم و روزها در خیابان باشیم تا آزادشان کنند.  مرگ یکبار و شیون یکبار، اما اکنون هم آنان را ذره ذره خرد می‏کنند و هم ما را اندک اندک آزرده و فرسوده...

اگر قرار است در خیابان باشیم، پس کِی؟ اگر قرار است حمایت کنیم، پس کجا؟ اگر قراراست آزاد شویم، همتی باید.

کارمان شده سنجش خودمان با مصر و لیبی و تونس، میخواهیم از میدان آزادی میدان تحریر بسازیم، هموطن! شرایط فرق دارد، همان مردم لیبی به خیابان می‏آیند و سدها کشته می‏دهند، هرچه بیشتر در خیابان باشیم، آنان مجبور به هزینه بیشتر و سردرگمی بیشتر هستند. دلخوش به حضور نیروهای وقاحت و ولایت در خیابانها نباشیم، آقایان، خانم‏ها، فکری بکنید، نگذاریم نازک آرای نهال سبز جنبش در برمان بشکند.

آقایان فرماندهان دفاع مقدس، ای بسیجیانی که نان در خون مردم نزدید، ای کسانی که زمانی پست و مقام و آبرویی داشتید و هنوز هم، پس تا به کِی سکوت؟ بیایید، کنارمان باشید، نه، که پیشاپیش ما باشید، تا آزاد کنیم رهبران مردم‏خوانده‏ی دربند را. شما بیایید، بدنه‏ی بسیج و سپاه هم با شما می‏آیند، ما هم کنار و پشت سر شما هستیم. اگر نیاز بود هزاران نفر شبانه روز کنار اقامتگاه میرحسین‏موسوی و شیخ مهدی کروبی بمانیم، تا چنگال اهریمن پلید بر وجودشان نرسد.

کجایید ای همه آزادگان؟ اگر امروز شرف و آزادگی‏تان کارساز نباشد، فردا –اگر فردایی باشد- این داشته‏ها به پشیزی نیارزد.

سالها گفتیم اندکی صبر، ظفر نزدیک است، اما امروز باید بگوییم : اندکی تلاش، کمی غیرت، مشت‏ها گره کرده، بغضها بیرون زده، و سراسر خردورزی، سحر نزدیک است.

پاینده و آزاد ایران و ایرانی

*