یلدا بود و مهر بود و من

زایش مهر است و فرمانِ روشنایی، هنگامه‌ی عشق است و سرآغاز دلدادگی، یاد یاران و چکامه‌ی  زایندگی

گفت: "چرا رنگت پریده؟"

شنید: "رنگت دیدم و بی رنگ شدم"

گفتا: "کجا؟"

بگفت: "همان جا که سیاهِ گیسو و سپیدِ فردایت دیدم"

پرسید: "کِی؟"

پاسخید: "آن شب، که زرد بودم و رنجور، که گیسوی بلندت دیدم در نور"

- چشم چرونی می کردی؟

- مَردمِ چشم کَندم، سویت فرستادم، آهی کشید، مرا هلید، جانم تکید، هیچم نماند جز دل، دل‌فشانی می کردم

- من که چیزی ندیدم!

- من هم!

- ندیدی؟! همین؟

- نه این، که آن... دیدمت، دل بستمت، جانم فشاندم، روحم نشاندم، راهم کشاندم، نامت ستاندم

- کی بهت گفت؟

- نه باد گفت و نه قاصدک... ناز دیدمی، نیاز بُردمی، سرخ گشتمی، به دل گفتمی، خونش خوردمی، ز هوش رفتمی، به خواب جستمی...

- چه خوابی دیدی؟

- آب بود و دار بود و خاک بود و باد بود و برف بود و نور بود و تو بودی

- چه شکلی بودم؟

- نار بود و سرو بود و ناز بود و تاژ بود و نور بود و تو بودی

- دیگه کیا بودن؟

- دریا که موجید، کوه که خوابید، ماه که تابید، خور که نورید، چشم که کورید، برگ که زردید، ابر که غرید، باد که پیچید، برف که پوشید...

- تو چیکار می کردی؟

- برگیدم و چرخیدم، افتادم و خندیدم، لولیدم و خیزیدم، سرخیدم و لرزیدم، زردیدم و برگیدم

- حالا که فهمیدی من یلدام، نمیگی کی هستی؟

- پاییز...

*

هست: نازنینان در بند، دلبستگانشان بند بند

باشد: ایرانیان رها، لب ها  پُر ز خند